परमप्रभु परमेश्वरले यहोशूलाई बलियो र साहसी हुन आज्ञा दिनुभयो (यहोशू १:१-९)
The LORD God commanded Joshua to be strong and courageous (Joshua 1:1-9)
१:१-४ मोशाको मृत्युपछि परमप्रभुले यहोशूसँग बोल्नुभयो र इस्राएललाई यर्दन नदी पारी जान आज्ञा दिनुभयो।
यहोशू १ अध्याय मोशाको मृत्युपछि तुरुन्तै सुरु हुन्छ। पद १ मा मोशालाई “परमप्रभुको दास” र यहोशूलाई “नूनका छोरा, मोशाको सहायक” भनेर चिनाइएको छ। सुरुदेखि नै हामी दुई महत्वपूर्ण सत्यहरू देख्छौं। पहिलो, इस्राएलका लागि परमेश्वरको उद्धारको योजना निरन्तर छ। मोशा अब रहेनन्, तर परमेश्वरका करारका प्रतिज्ञाहरू अपरिवर्तित छन्। दोस्रो, यी दुई मानिसहरूको फरक तर सम्मानजनक भूमिकाहरू देखिन्छन्। मोशालाई परमेश्वरको दास (सेवक) भनिएको छ, भने यहोशूलाई परमेश्वरका दासका विश्वासयोग्य सहायक (सहयोगी) को रूपमा चिनाइएको छ।
यसले हामीलाई याद गराउँछ कि परमेश्वरको राज्यमा, नेतृत्व र विश्वासयोग्य सहयोग (समर्थन) दुवै नै ठूलो जिम्मेवारीहरू हुन्। परमेश्वरको सेवकको रूपमा चिनिनु महान सम्मान हो, तर परमेश्वरले अरू मार्फत पूरा गरिरहनुभएको काममा नम्रतापूर्वक सहयोग गर्नु पनि त्यत्तिकै सम्मानजनक कुरा हो। धर्मशास्त्रले निरन्तर सिकाउँछ कि साँचो महानता पद वा स्थानमा होइन, तर सेवामा पाइन्छ।
येशू आफैंले मर्कूस ९:३५ मा भन्नुभयो, “कोही मानिस पहिलो हुने इच्छा गर्छ भने, त्यो सबैभन्दा पछिल्लो र सबैको सेवक हुनुपर्छ।” परमेश्वरको राज्यमा साँचो महानता बल, पद, हैसियत वा मान–प्रतिष्ठाबाट नापिँदैन, तर नम्रता र अरूहरूको सेवा गर्न तयार हृदयबाट नापिन्छ। येशूले मत्ती २३:११ मा भन्नुभयो, “तिमीहरूमध्ये जो सबैभन्दा उच्च छ, त्यो तिमीहरूको सेवक हुनेछ।” यी वचनहरूले हामीलाई सम्झाउँछन् कि परमेश्वरको दृष्टिमा महानता विश्वासयोग्य र नम्र सेवाबाट आउँछ।
त्यसैगरी, भजनकारले परमेश्वरको उपस्थितिमा सबैभन्दा तल्लो स्थान पाउनु पनि कति ठूलो विशेषाधिकार हो भनेर व्यक्त गर्छन्: “तपाईंको मन्दिरभित्रको एक दिन अरू ठाउँका हजार दिनभन्दा उत्तम छ। दुष्टहरूका पालमा बस्नुभन्दा बरु मेरा परमेश्वरका भवनको ढोके हुनलाई मलाई मन पर्छ।” (भजन ८४:१०)।
यी पदहरूले सँगै मिलेर एउटा शक्तिशाली सत्य प्रकट गर्छन्: प्रभुको सेवा गर्नु भन्दा ठूलो सम्मान अरू केही छैन, चाहे उहाँद्वारा नियुक्त सेवकको रूपमा होस् वा उहाँको राज्यमा विश्वासयोग्य सहयोगीको रूपमा। चाहे मोशाजस्तै नेतृत्व गर्ने होस् वा यहोशूजस्तै सहयोग गर्ने, सबैभन्दा ठूलो विशेषाधिकार भनेको केवल परमेश्वरको हुनु र उहाँको सेवामा उपयोगी हुनु हो।
हाम्रा प्रभु येशू ख्रीष्ट पनि यस संसारमा सेवा पाउन होइन, तर सेवा गर्न आउनुभयो (मत्ती २०:२८)। नम्रता र प्रेममा, उहाँले सम्पूर्ण मानवताको पापहरू आफैंमा लिनुभयो र क्रूसमा बोक्नुभयो। त्यहाँ, उहाँले हाम्रो सट्टामा आफ्नो जीवन अर्पण गर्नुभयो, संसारले अहिलेसम्म थाहा पाएको सबैभन्दा ठूलो सेवाको कार्य, हामी प्रत्येकको लागि बलिदान, अनुग्रह र उद्धार प्रेमको कार्य। के तपाईं परमेश्वरको सेवक भनेर चिनिनु, वा उहाँको सेवकको पनि सेवक भनेर चिनिनु भन्ने कुरालाई विशेषाधिकार मान्नुहुन्न?
पद २ मा परमेश्वरले स्पष्ट रूपमा घोषणा गर्नुभयो कि उहाँका सेवक मोशा मरेका छन्। यद्यपि इस्राएलीहरूले मोशालाई गाडेनन् र उहाँको चिहान अज्ञात रह्यो, तर उहाँको मृत्युबारे कुनै अनिश्चितता थिएन। यसअघि गन्ती २०:१२ मा, परमेश्वरले मोशालाई भन्नुभएको थियो कि मोशाको अविश्वास र अनाज्ञाकारिताको कारण (चट्टानसँग बोल्नुको सट्टा त्यसलाई हिर्काउँदा) उहाँले इस्राएललाई प्रतिज्ञा गरिएको देशमा लैजान पाउनुहुने छैन।
तर पनि, व्यवस्था ३४:४-६ मा, परमेश्वरले कृपापूर्वक मोशालाई मर्नुअघि टाढाबाट त्यो देश देख्न दिनुभयो, र प्रभुले स्वयं उहाँलाई गाड्नुभयो। फेरि पनि, परमेश्वर आफैंले गाड्नु कति ठूलो विशेषाधिकार हो! यो धर्मशास्त्रमा अद्वितीय घटना हो र यसले मोशा र परमप्रभुबीचको विशेष सम्बन्धलाई जोड दिन्छ।
अब मोशा नभएपछि, परमेश्वरले यहोशू र मानिसहरूलाई यर्दन नदी पार गरेर आफूले प्रतिज्ञा गर्नुभएको देशमा प्रवेश गर्न आदेश दिनुहुन्छ। परमेश्वरले तिनीहरूलाई आश्वासन दिनुहुन्छ कि तिनीहरूले टेक्ने प्रत्येक स्थान तिनीहरूलाई दिइनेछ, ठीक जसरी उहाँले मोशासँग प्रतिज्ञा गर्नुभएको थियो (पद ३)। यो एउटा शक्तिशाली सम्झना थियो कि परमेश्वरका प्रतिज्ञाहरू परिवर्तन भएका छैनन्। उहाँले मोशासँग भन्नुभएको कुरा अब नयाँ पुस्ताका आँखाअगाडि पूरा हुँदै थियो। तिनीहरूको उत्तराधिकार उजाडस्थानदेखि लिएर लेबनानसम्म फैलिनेछ, हित्तीहरूको देश समेट्दै पश्चिमतर्फ महान् समुद्रसम्म पुग्नेछ।
प्रश्न: परमप्रभुले तपाईंलाई के आदेश दिनुभएको छ, र तपाईं आफ्नो भूमिका (पद) को परवाह नगरी विश्वास र आज्ञाकारितासाथ कसरी त्यो काम गर्दै हुनुहुन्छ? परमेश्वरका प्रतिज्ञाहरूमा भरोसा राख्दै उहाँले तपाईंलाई कुन नयाँ विश्वासको कदम चाल्न बोलाउँदै हुनुहुन्छ?
१:५-९ परमप्रभुले यहोशूलाई देशको प्रतिज्ञा गर्नुभयो, त्यसको सीमाहरू वर्णन गर्नुभयो, र उनलाई बलियो र साहसी हुन आज्ञा दिनुभयो।
इस्राएललाई यर्दन पारि डोऱ्याउन यहोशूलाई आज्ञा दिएपछि, परमेश्वरले उनलाई शक्तिशाली प्रतिज्ञाहरू दिनुहुन्छ। परमप्रभुले यहोशूलाई आश्वासन दिनुहुन्छ कि उनको जीवनभरि कसैले पनि उनको विरुद्धमा उभिन सक्ने छैन। जसरी परमेश्वर मोशासँग हुनुहुन्थ्यो, त्यसरी नै उहाँ यहोशूसँग पनि हुनुहुनेछ। परमेश्वरले उनलाई कहिल्यै नछोड्नु वा नत्याग्नुहुनेछ।
यसकारण, पद ६ मा परमप्रभुले यहोशूलाई आज्ञा दिनुहुन्छ, “बलियो र साहसी होऊ।” भजन २७:१४ ले पनि यही सत्यलाई दोहोर्याउँछ: “परमप्रभुको प्रतीक्षा गर। बलिया होऊ, र तिम्रो हृदय साहसिलो होस्, र परमप्रभुकै प्रतीक्षा गर।” साँचो साहस परमेश्वरको उपस्थिती र उहाँका प्रतिज्ञाहरूबाट आउँछ र त्यो अलग हुन सक्दैन। बल वा शक्ति केवल व्यक्तिगत गुण मात्र होइन; यो परमेश्वरद्वारा आज्ञा गरिएको र उहाँद्वारा नै प्रदान गरिएको हुन्छ। यहोशूलाई यस शक्तिको आवश्यकता थियो, किनकि उहाँ अब इस्राएललाई प्रतिज्ञा गरिएको देशमा लैजान बोलाइएका थिए, त्यो काम जुन मोशाले आफ्नो अवज्ञाका कारण पूरा गर्न पाएका थिएनन्।
पद ७ मा, परमेश्वरले फेरि यहोशूलाई बलियो र अत्यन्त साहसी हुन आज्ञा दिनुहुन्छ। यसपटक, यहोशूको साहस विशेष रूपमा परमेश्वरको व्यवस्थाको सावधानीपूर्वक आज्ञापालनसँग जोडिएको छ। उहाँ त्यसबाट दायाँ वा बायाँतिर मोडिनु हुँदैन थियो। उहाँको सफलता केवल सैनिक नेतृत्वमा निर्भर हुने थिएन, तर मोशाद्वारा परमेश्वरले आज्ञा गर्नुभएको सबै कुराको विश्वासयोग्य पालनमा निर्भर हुने थियो।
त्यसपछि, पद ८ मा हामी देख्छौं कि परमेश्वरको वचन यहोशूको जीवन, नेतृत्व र सफलताको आधार (जग) हुनुपर्थ्यो। पछि प्रेरित पावलले पनि यही सत्यलाई पुष्टि गर्छन्: “सम्पूर्ण धर्मशास्त्र परमेश्वरद्वारा प्रेरित हो र …लाभदायक छ” (२ तिमोथी ३:१६-१७)। यहोशूले व्यवस्थाको पुस्तक दिन-रात ध्यान गर्नुपर्थ्यो र त्यसमा लेखिएको सबै कुरा सावधानीपूर्वक पालन गर्नुपर्थ्यो। उहाँको समृद्धि र सफलता परमेश्वरले प्रकट गर्नुभएको सत्यप्रति निरन्तर समर्पणबाट आउने थियो।
अन्तमा, पद ९ मा परमेश्वरले यहोशूलाई फेरि एक पटक बलियो र साहसी हुन आज्ञा दिनुहुन्छ। उनी डराउनु वा निराश हुनु हुँदैन, किनकि परमप्रभु उनका परमेश्वर जहाँ गए पनि उनीसँग हुनुहुनेछ। यही आत्मविश्वास भजन २३:४ मा व्यक्त गरिएको छ: “मृत्युको अन्धकारमय घाटी भएर जानुपरे तापनि म कुनै खतरादेखि डराउनेछैनँ, किनकि तपाईं मेरो साथमा हुनुहुन्छ। तपाईंको लट्ठी र तपाईंको लहुरोले मलाई सान्त्वना दिन्छन्।” साहस भनेको खतराको अनुपस्थिति होइन, तर परमेश्वरको उपस्थितिले डरलाई जित्छ भन्ने आत्मविश्वास हो। यहोशू अब मोशाको ठाउँमा उभिए, तर उनी एक्लो थिएनन्। उनी जहाँ गए पनि परमप्रभु उनको साथमा रहनुहुन्थ्यो। पावलले पनि यो अनुभव गरे। “प्रभु मेरो छेउमा उभिनुभयो र मलाई बलियो बनाउनुभयो” भनेर गवाही दिए (२ तिमोथी ४:१७)।
संक्षेपमा, यहोशूलाई तीन मुख्य तरिकामा बल र साहसको आवश्यकता थियो: पहिलो, परमेश्वरका मानिसहरूलाई अगाडि बढाएर नेतृत्व गर्न; दोस्रो, परमेश्वरको वचनलाई विश्वासयोग्य रूपमा पालन गर्न; र तेस्रो, डर बिना परमेश्वरको निरन्तर उपस्थितिमा भरोसा गर्न।
प्रश्न: तपाईंको जीवनको कुन क्षेत्रमा परमेश्वरले तपाईंलाई उहाँको वचन र उहाँको उपस्थितिमा भरोसा राख्दै बल र साहसका साथ अगाडि बढ्न बोलाइरहनुभएको छ?