कहिले र कसलाई?
धेरै बाइबलीय विद्वानहरूले पावलले गलातीहरूलाई लेखेको पत्र लगभग ईस्वी ४८-५५ को हो भनेर अनुमान गर्छन्, यद्यपि सटीक मितिको बारेमा बहस भइरहेको छ। यदि पावलले आफ्नो पहिलो मिसनरी यात्रा (प्रेरित १३-१४) को समयमा स्थापित चर्चहरूलाई लेखिरहेका थिए भने, पहिलेको मिति, ईस्वी ४८-४९ को आसपास, प्रायः प्रस्ताव गरिएको छ। यो पत्र गलातीयाका चर्चहरूलाई लेखिएको थियो जसका सदस्यहरूमा धेरै अन्यजाति (गैर-यहूदीहरू) विश्वासीहरू थिए।
किन?
यस पत्रमा पावलले सम्बोधन गरेका दुई मुख्य मुद्दाहरू छन् जस्तो देखिन्छ: (१) सुसमाचार सिकाउन र प्रचार गर्न पावलसँग वैध प्रेरित अधिकार थियो कि थिएन, र (२) गैर-यहूदी विश्वासीहरूले परमेश्वरका जनहरूमा पूर्ण रूपमा समावेश हुन र मुक्ति पाउन यहूदी अभ्यासहरू, विशेष गरी खतना र व्यवस्थाको पालना अपनाउनु आवश्यक थियो कि थिएन।
पहिलो, पावलले आफ्नो ईश्वरीय बोलावट (गलाती १:१, १५-१६), येशू ख्रीष्ट मार्फत सुसमाचारको प्रकाश (१:११-१२), अन्य प्रेरितहरूद्वारा आफ्नो सेवकाईको मान्यता (२:१-९), साँचो सुसमाचारको उनको बचाउ (१:६-९), र आफ्नो शिक्षालाई समर्थन गर्न धर्मशास्त्रको प्रयोग (३:६-१४) मार्फत आफ्नो प्रेरित अधिकारको बचाउ गरे। उनले तर्क गरे कि उनको अधिकार ख्रीष्टबाट आएको हो (१:१, ११-१२) र उनलाई एक मात्र साँचो सुसमाचारको घोषणा र बचाउ गर्न बोलाइएको थियो (१:८-९; २:५, १४)।
दोस्रो, केही शिक्षकहरूले जोड दिइरहेका थिए कि अन्यजातिका ख्रीष्टियनहरूले मुक्ति पाउन वा परमेश्वरका जनहरूमाझ पूर्ण रूपमा स्वीकार गर्न यहूदी आवश्यकताहरू, विशेष गरी खतना, पालना गर्नुपर्छ (प्रेरित १५:१-५; गलाती २:३-५; ५:२-६)। पावलले यी आवश्यकताहरूलाई मुक्तिको शर्त बनाउन विरोध गरे। यद्यपि उनले कहिलेकाहीं आफैंले यहूदी रीतिरिवाजहरू पालना गरे (१ कोरिन्थी ९:२०; प्रेरित २१:२०-२६), उनले सिकाएका थिए कि कोही पनि व्यवस्था पालना गरेर धर्मी ठहर्दैन तर येशू ख्रीष्टमा विश्वास गरेर (गलाती २:१४-१६)।
पावलको एउटा मुख्य तर्क यो थियो कि व्यवस्थाको उद्देश्य थियो, तर यसले पापीहरूलाई धर्मी ठहराउन वा तिनीहरूलाई जीवन दिन सक्दैनथ्यो (गलाती ३:१९-२५)। व्यवस्थाले अपराधलाई उजागर गर्यो र ख्रीष्ट नआउन्जेलसम्म संरक्षकको रूपमा काम गर्यो। येशूमा विश्वास गरेर, विश्वासीहरू धर्मी ठहरिन्छन्, परमेश्वरको सामु धर्मी ठहरिन्छन्, र परमेश्वरका सन्तान र अब्राहामलाई दिइएको प्रतिज्ञाको उत्तराधिकारी बन्छन् (गलाती २:१६; ३:६-९, २४-२९; रोमी ५:१ पनि हेर्नुहोस्)।
त्यसो भए के त?
यस पत्रमा पावलको सन्देश स्पष्ट छ: हामी मोशाको व्यवस्था पालना गरेर मुक्ति पाउँदैनौं वा परमेश्वरसँग धर्मी ठहराइँदैनौं। येशू ख्रीष्टमा विश्वास गरेर, हामी हाम्रो धर्मीकरणको आधारको रूपमा व्यवस्थाबाट र गलाती ५:१ मा पावलले उल्लेख गरेको दासत्वको जुवाबाट मुक्त हुन्छौं। यसको अर्थ यो होइन कि हामी जसरी चाहन्छौं त्यसरी बाँच्न स्वतन्त्र छौं। बरु, हामीलाई प्रेममा एकअर्काको सेवा गर्न हाम्रो स्वतन्त्रता प्रयोग गर्न बोलाइएको छ (५:१३-१४)।
पावलले शरीरका कामहरू र आत्माको फल बीच भिन्नता छुट्याउँछन्। शरीरका कामहरू पापपूर्ण इच्छाहरू र व्यवहारहरू हुन् जसले आत्माको सट्टा शरीरद्वारा शासित जीवनलाई चित्रण गर्दछ (गलाती ५:१९-२१)। त्यस्तै गरी, १ यूहन्ना २:१५-१७ ले संसारलाई प्रेम गर्ने र यसका इच्छाहरूको पछि लाग्ने विरुद्ध चेतावनी दिन्छ, जुन बितिजाँदैछन् र परमेश्वरको इच्छाको विपरीत छन्। यसको विपरीत, विश्वासीहरूलाई आत्माद्वारा हिंड्न बोलाइएको छ (गलाती ५:१६), जसले ख्रीष्टको चरित्रलाई प्रतिबिम्बित गर्ने फल उत्पादन गर्नुहुन्छ (५:२२-२५)।
ख्रीष्टमा, हामी पापको प्रभुत्वबाट मुक्त भएका छौं, यद्यपि हामी अझै पनि पापी इच्छाहरू विरुद्ध संघर्षको अनुभव गर्छौं। हामी आत्माद्वारा हिंड्दा, परमेश्वरले हाम्रो जीवनलाई परिवर्तन गर्नुहुन्छ, हामीलाई येशू जस्तै बनाउनुहुन्छ। आत्माको फल (गलाती ५:२२-२३) - प्रेम, आनन्द, शान्ति, धैर्य, दया, भलाइ, विश्वासयोग्यता, नम्रता र आत्म-संयम - उहाँका हुन् भन्नेहरूको जीवनमा बढ्दो रूपमा स्पष्ट हुनुपर्छ।
यो ख्रीष्टमा नयाँ सृष्टि हुनुको अर्थको अंश हो (गलाती ६:१५; २ कोरिन्थी ५:१७ पनि हेर्नुहोस्)। हाम्रो नयाँ जीवन केवल नियमहरूको सूची पालना गर्ने बारे मात्र होइन; यो ख्रीष्टमा हुनु र उहाँको आत्माद्वारा रूपान्तरित हुनुको बारेमा हो।
हामीले यो फल कसरी उब्जाउने?
एउटा रूखको हाँगालाई विचार गर्नुहोस्। हाँगा आफैंले फल फलाउन सक्दैन; त्यो रूखसँग जोडिएको हुनुपर्छ। येशूले यस्तै उदाहरण प्रयोग गर्नुभयो जब उहाँले भन्नुभयो कि उहाँ साँचो दाखको बोट हुनुहुन्छ र हामी हाँगाहरू हौं। उहाँमा रहनेहरूले फल फलाउँछन्, किनकि उहाँ बिना हामी केही गर्न सक्दैनौं (यूहन्ना १५:४-५)।
त्यसैगरी, आत्मिक फल मानव प्रयास वा नियमहरूको सूची पालना गरेर फल्दैन। जब हामी ख्रीष्टमा रहन्छौं, उहाँको वचनमा भर पर्दै जाँन्छौं, र आत्मामा हिँड्छौं, हाम्रो जीवनले ख्रीष्टको चरित्रलाई बढ्दो रूपमा प्रतिबिम्बित गर्दै जान्छ। हाम्रो लक्ष्य केवल राम्रो व्यवहार प्रदर्शन गर्नु मात्र होइन, तर येशूसँगको बढ्दो सम्बन्धमा जिउनु र उहाँको जीवनलाई हाम्रो जीवनमा प्रतिविम्बित हुन दिनु हो।