२ तिमोथी ३:१४-१५ सत्यमा रहन आह्वान

१४ — सिकेको कुरामा निरन्तरता देउ

पावलले तिमोथीलाई आफूले सिकेका र दृढ विश्वास गरेका कुराहरूमा निरन्तर लागिरहन भन्छन्।

तिमोथीले के सिकेका र विश्वास गरेका थिए?

उनले बाल्यकालदेखि नै धर्मशास्त्र सिकेका थिए, जुन उनको हजुरआमा र आमाले सिकाउनुभएको थियो (२ तिमोथी १:५)। सुरुदेखि नै, तिमोथी परमेश्वरको वचनसँग परिचित थिए, त्यसैले यो सत्य उनको लागि नयाँ थिएन।

यो धर्मशास्त्रले (बाइबल) ख्रीष्ट येशूमा विश्वासद्वारा आउने मुक्तिलाई औंल्याएको छ। तिनले बाह्य परिस्थितिहरूभन्दा ठुलो मुक्ति प्रकट गर्छन्: परमेश्वरले आफ्ना मानिसहरूलाई पापबाट छुटकारा दिने प्रतिज्ञा (भजनसंग्रह १३०:७-८), तिनीहरूलाई नयाँ हृदय र आत्मा दिने प्रतिज्ञा (इजकिएल ३६:२६-२७), र पापहरू क्षमा हुने नयाँ करार स्थापना दिने प्रतिज्ञा (यर्मिया ३१:३३-३४)।

धेरैले मसीहलाई (ख्रीष्ट) मुख्यतः राजनीतिक वा राष्ट्रिय दृष्टिकोणबाट अपेक्षा गरेका थिए। तर शास्त्रहरूले अझ गहिरो मिशनतर्फ संकेत गर्छन्: एक मसीह जो राष्ट्रहरूका लागि ज्योति हुनेछन् (यशैया ४९:६) र जसको राज्य सधैंभरि रहनेछ (दानिएल ७:१३-१४)।

येशूको समयमा धेरैले यस मिशनलाई गलत रूपमा बुझे र मुख्यतः राजनीतिक मुक्तिमै (छुटकारामा) ध्यान दिए। तर धर्मशास्त्रमा प्रकट गरिएको गहिरो उद्देश्य भनेको पाप र मृत्युबाट मुक्ति हो। यो मुक्ति दुःख सहेर आउने थियो, त्यस एकजनामार्फत, जसले धेरैका पापहरू बोक्ने थिए (यशैया ५३:५-६)।

पावलले तिमोथीलाई सिकाए कि प्रतिज्ञा गरिएको मसीह येशू नै हुनुहुन्छ—उहाँ जो क्रूसमा टाँगिनुभयो, गाडिनुभयो, र मृत्युदेखि पुनर्जीवित हुनुभयो (१ कोरिन्थी १५:१-४)। उहाँ अहिले परमेश्वरको दाहिने हातमा विराजमान हुनुहुन्छ र जीवित र मृतहरूको न्याय गर्न तथा आफ्ना मानिसहरूलाई आफूतिर ल्याउन फेरि आउनुहुनेछ (दानिएल ७:१३-१४)।

यो नै तिमोथीलाई सुम्पिएको सुसमाचार हो, त्यसैले पावलले उनलाई यो शिक्षामा निरन्तरता दिन आग्रह गर्छन्। यहाँ मुख्य विचार धैर्यपूर्वक स्थिर रहनु हो—विश्वासयोग्य रहनु र नरोकिनु (२ तिमोथी ३:१४)।

धर्मशास्त्रले धैर्यपूर्वक स्थिर रहने आशिषलाई पनि पुष्टि गर्छ। परीक्षामा अडिग रहने व्यक्तिले जीवनको मुकुट पाउनेछ (याकूब १:१२), र अन्त्यसम्म स्थिर रहनेले उद्धार पाउनेछ (मत्ती २४:१३)।

बाल्यकालदेखि नै तिमोथीले पवित्र धर्मशास्त्रहरू जानेका थिए, जसले उनलाई ख्रीष्ट येशूमाथिको विश्वासद्वारा उद्धारका लागि बुद्धिमान बनाउन सक्छ (२ तिमोथी ३:१५)। येशू नै ख्रीष्ट हुनुहुन्छ भन्ने बारेमा प्रचार गर्दा पावलले यही सन्देशलाई निरन्तरता दिए (प्रेरित १७:२-३)।

प्रश्न: तपाईंले सिकेका कुराहरूप्रति कसरी सक्रिय रूपमा विश्वासयोग्य रहन सक्नुहुन्छ? यस हप्ता तपाईंको दैनिक जीवनमा “निरन्तर राख्नु” कस्तो देखिन्छ?

१५ — धर्मशास्त्रले तपाईंलाई मुक्तिको लागि बुद्धिमानी बनाउँछ

त्यसैले पावलले तिमोथीलाई आफूले प्राप्त गरेको सत्यमा स्थिर रहन आग्रह गर्छन्। उसले विश्वासयोग्य शिक्षकहरूको उदाहरण पछ्याउनुपर्छ (हिब्रू १३:७), सुसमाचारलाई दृढतापूर्वक पक्रिराख्नुपर्छ (१ कोरिन्थी १५:१-२), र त्यसलाई अन्य विश्वासयोग्य मानिसहरूलाई सुम्पिनुपर्छ जसले अरूलाई पनि सिकाउनेछन् (२ तिमोथी २:२) भन्छन्। यो विशेष गरी महत्त्वपूर्ण थियो किनकि झूटा शिक्षाले पहिले नै मण्डलीलाई प्रभाव पारिरहेको थियो (१ तिमोथी १:३-७; १ तिमोथी ४:१)।

यसरी, धर्मशास्त्रले ख्रीष्ट येशूमाथिको विश्वासद्वारा उद्धारका लागि हामीलाई बुद्धिमान बनाउँछ। पुरानो र नयाँ दुवै करारले येशूलाई नै प्रतिज्ञा गरिएको मुक्तिदाता भनेर संकेत गर्छन्। जब धर्मशास्त्रलाई सही रूपमा बुझिन्छ, यसले केवल उहाँमाथि विश्वास गर्न डोऱ्याउछ।

यस सुसमाचारबाट टाढा लैजाने कुनै पनि शिक्षा बुद्धिमानी होइन, किनकि यसले मुक्तिबाट टाढा लैजान्छ।

प्रश्न: तपाईं कसरी मुक्तिको लागि बुद्धिमानी बन्दै हुनुहुन्छ, वा धर्मशास्त्र अध्ययन गर्दा वा प्रवचन सुन्दा केवल जानकारी सङ्कलन गर्दै हुनुहुन्छ?

२ तिमोथी ३:१६–१७ धर्मशास्त्रको प्रकृति र उद्देश्य

१६ — सम्‍पूर्ण धर्मशास्त्र परमेश्वरको प्रेरणाबाट भयो

पावल भन्छन् कि धर्मशास्त्रले हामीलाई ख्रीष्ट येशूमा विश्वासद्वारा मुक्तिको लागि बुद्धिमानी बनाउँछ। किन? (पद १६)

किनभने सबै धर्मशास्त्र परमेश्वर-प्रेरित (θεόπνευστος) हो। जब पावलले धर्मशास्त्र “परमेश्वर-प्रेरित” हो भन्छन्, उनको अर्थ यो परमेश्वरबाट आएको हो भन्ने हो। जसरी परमेश्वरले सृष्टिमा बोल्नुहुन्छ (उत्पत्ति १:३) र आफ्नो वचनद्वारा आफ्नो इच्छा पूरा गर्नुहुन्छ (यूहन्ना १:१–३), त्यसैगरी धर्मशास्त्रले उहाँको अधिकार बोक्छ, किनकि यो उहाँबाट आएको हो।

यसैले धर्मशास्त्र केवल मानव शब्दहरू होइन, तर परमेश्वरको वचन हो, जुन उहाँले आफ्ना मानिसहरूलाई दिनुभएको छ।

१७ — सम्‍पूर्ण धर्मशास्त्र मानिसको लागि लाभदायक छ

किनकि धर्मशास्त्र परमेश्वरबाट प्रेरित हो, यो शिक्षा दिन, हप्काउन, सुधार्न र धार्मिकतामा तालिम दिन लाभदायक छ (पद १६)। यसमार्फत, परमेश्वरले आफ्ना मानिसहरूलाई आकार दिन आफ्नो वचन प्रयोग गर्नुहुन्छ।

त्यसकारण, परमेश्वरका जनहरूलाई हरेक असल कामका लागि सुसज्जित पार्न धर्मशास्त्र पर्याप्त छ (२ तिमोथी ३:१७)। यसले आत्मिक विकास र विश्वासयोग्य जीवनका लागि आवश्यक सबै कुरा प्रदान गर्दछ।

यसैले हामीले परमेश्वरको वचनलाई बेवास्ता गर्नु हुँदैन। धर्मशास्त्रमार्फत नै परमेश्वर हामीमा काम गर्नुहुन्छ, र हाम्रो जीवनलाई मार्गदर्शन र आकार दिनुहुन्छ।

पावलले २ तिमोथी ३:१६ मा धर्मशास्त्रले काम गर्ने चार तरिकाहरू वर्णन गर्छन्:

• शिक्षण (διδασκαλίαν) — यसले हामीलाई सत्यमा निर्देशन दिन्छ

  • यसको अर्थ सत्य कुरा सिकाउनु हो, बाइबलीय सत्यहरू।
    बाइबलीय आधारबाट के सही हो, कसमा विश्वास हुनुपर्छ, र जीवनलाई कसरी बुझ्ने भन्ने कुरा सिकाउने।

• विश्वास दिन (ἐλεγμόν) — यसले परमेश्वरमा भित्री विश्वास केन्द्रित गर्छ

  • हाम्रो विश्वास कसमाथि छ भन्ने सत्यता बुझ्ने र बुझाउने (२ तिमोथी १:१२, हिब्रू ११:१)।

• सुधार (ἐπανόρθωσιν) — यसले हामीलाई सही मार्गमा पुनर्स्थापित गर्छ

  • यसको अर्थ गल्तीलाई ठीक गर्नु हो।
    सिर्फ गलत देखाउने मात्र होइन, “यसलाई कसरी सही गर्ने” भन्ने देखाउँने।

• प्रशिक्षण (παιδείαν) — यसले हामीलाई अनुशासन दिन्छ र परिपक्वतातर्फ डोर्‍याउँछ

  • यसको अर्थ “राम्रो र सही” जीवन जिउन होइन तर बाइबलीय जीवन जिउन हो।

    यो कसरत जस्तै हो, जसले मानिसलाई बिस्तारै ईश्वरीय जीवनशैलीतर्फ बनाउँछ।

यो तालिम धार्मिकता (δικαιοσύνῃ) मा हुन्छ, जसको अर्थ यसले हामीलाई परमेश्वरको सामु सही तरिकाले बाँच्न सक्षम बनाउँछ। यस सबै मार्फत, धर्मशास्त्रले विश्वासीलाई हरेक असल कामका लागि सुसज्जित गर्छ (२ तिमोथी ३:१७)।

त्यसोभए प्रश्न यो छ: धर्मशास्त्रले तपाईंलाई कसरी सुसज्जित बनाएको छ?
के तपाईं यसलाई सिकाउन, सच्याउन र तालिम दिन प्रयोग गर्दै हुनुहुन्छ?
के तपाईं आफ्नो दैनिक जीवनमा यसमा भर पर्दै हुनुहुन्छ?

परमेश्वरको वचनद्वारा सुसज्जित भएको प्रमाण केवल ज्ञान मात्र होइन, तर निर्भरता र आज्ञाकारिता पनि हो। परमेश्वरका जनहरू उहाँको कामका लागि सुसज्जित हुन र त्यो सत्य अरूलाई हस्तान्तरण गर्न धर्मशास्त्रमा भर पर्छन्।

१–५ केही व्यक्तिहरूबाट टाढा रहनु

पद १ मा पावलले किन अन्तिम दिनहरू कठिन हुनेछन् भन्छन्?

“अन्तिम दिनहरू” भन्नाले येशूको दोस्रो आगमनअघि भएका दिनहरू जनाउँछ (२ पत्रुस ३:३; यहूदा १८)। हामी अहिले अन्तिम दिनहरूमा बाँचिरहेका छौं। पावलले चेतावनी दिन्छन् कि अन्तिम दिनहरूमा मानिसहरूमा स्वार्थ, घमण्ड, बिग्रिएका सम्बन्धहरू, आत्म–नियन्त्रणको कमी, र परमेश्वरभन्दा भोगविलासलाई बढी प्रेम गर्ने गुणहरू बढ्नेछन्।

पावलले १९ नकारात्मक गुणहरूको सूची बनाएका छन्। यस्ता नकारात्मक गुणहरु भएका मानिसहरू बाहिरी रूपमा धार्मिक देखिनेछन्, तर उनीहरूको जीवनले त्यसको साँचो शक्तिलाई अस्वीकार गर्नेछ। छोटकरीमा भन्नुपर्दा, उनीहरू परमेश्वर बाहेक अरू सबै कुरालाई प्रेम गर्छन्।

प्रश्न: यस्ता व्यक्तिहरूबाट टाढा रहन र परमेश्वरसँग नजिक हुन तपाईं के गर्नुहुन्छ?

सायद भजनसंग्रह १४ ले यस्ता मानिसहरूका स्वभावमा थप प्रकाश पार्न सक्छ।

६–७ यस्ता व्यक्तिहरूदेखि होसियार रहनु

पहिलो पाँच पदहरूमा पावलले अन्तिम दिनहरूमा मानिसहरूमा देखिने स्वार्थ, पैसा र सुखविलासप्रतिको प्रेमजस्ता विशेषताहरूलाई औंल्याएका छन्। पद ६ मा, पावलले भन्छन् कि यी मानिसहरू घर-घर पस्छन् र कमजोर स्त्रीहरूलाई आफ्नो नियन्त्रणमा पार्छन्। त्यसैले हामी होसियार हुनुपर्छ।

“कमजोर” स्त्रीहरू भनेको के होला?

पावलले कमजोर स्त्रीहरूका विशेषताहरू यसरी दिएका छन्:

• पापले थिचिएका

• विभिन्न इच्छाहरूको कब्जामा परेका

• सधैँ सिक्ने

• तर सत्यको ज्ञानमा कहिल्यै पुग्न नसक्ने

यी स्त्रीहरूलाई आफ्ना पापहरूको बारे थाहा छ, तर दुःखको कुरा, उनीहरू सुसमाचारको सत्यतामा बाँचिरहेका देखिँदैनन्।

उदाहरणहरू:

• अरूको कुरा काट्नु गलत हो भनेर जान्छन्, तर पनि त्यसो गर्न छोड्दैनन्

• रिस विनाशकारी हुन्छ भन्ने थाहा छ, तर परिवारका सदस्यहरूमाथि नियमित रूपमा रिस पोख्छन्

• इमानदार हुनुपर्छ भन्ने थाहा छ, तर फाइदा हुँदा धोका दिन्छन् वा झूट बोल्छन्

• क्षमा गर्नुपर्छ भन्ने थाहा छ, तर हृदय तीतोपनले भरिएको हुन्छ

किन यस्तो हुन्छ?
सायद उनीहरूले सुसमाचारको सत्यता बुझ्न सकेका छैनन्। सायद सुसमाचार उनीहरूका लागि अनौठो र चुनौतीपूर्ण छ। उनीहरूले आफ्नै फाइदाका लागि मात्र धार्मिक गतिविधिमा संलग्न छन्। त्यसैले उनीहरू झूटा शिक्षकहरूको सजिलो शिकार बन्न सक्छन्।

तपाईंले कहिल्यै सोच्नुभएको छ कि किन केही ख्रीष्टियनहरू यति सजिलै विश्वासबाट पछि हट्छन्? वा झूटा शिक्षकहरूले ख्रीष्टियनहरूलाई नै किन आक्रमण गर्छन्?

जवाफ सरल छ — विश्वास कमजोर भएको कारणले। उनीहरूको विश्वास परमेश्वरमा अडिएको छैन। उनीहरूको विश्वास लङ्गरबिनाको डुङ्गाजस्तै अनिश्चित छ।

पद ७ ले भन्छ कि यी स्त्रीहरू विद्वान वा ज्ञानी देखिन चाहन्छन्, तर वास्तवमा सत्यबाट अनभिज्ञ नै रहन्छन्। उनीहरूले चर्चमा लामो समय बिताइसकेका भए पनि जीवन परिवर्तन भएको छैन। यद्यपि, हामीले पुरुषहरूलाई बिर्सनु हुँदैन। वर्तमान सन्दर्भमा, हामी यो पनि भन्न सक्छौं कि माथि उल्लेख गरिएका स्त्रीहरू जस्तै हाम्रो वरिपरि पनि यस्तै पुरुषहरू छन्, जसले सिक्न त सिक्छन् तर कहिल्यै निष्कर्षमा पुग्दैनन्।

घरभित्र पस्न धोका

पावलले भन्छन् कि यी मानिसहरू जानाजानी घरभित्र पस्छन्। त्यसैले हामीले सोध्नुपर्छ कि तिनीहरू घरमा कसरी प्रवेश गर्न सक्छन्? कि त घरको मुखियाले अनुमति दिएको कारणले यस्तो भएको हुन सक्छ, वा अनुमति बिना नै धोका दिएर प्रवेश गरेको सक्छ। जे भएपनि, दुवै अवस्थाहरू समस्याग्रस्त छन्। उनीहरूले कमजोर स्त्रीहरूलाई कब्जा गर्न खोज्छन्।

तसर्थ, घरको मुखिया (पति) विश्वासमा बलियो हुनुपर्छ। तब मात्र उसले आफ्नी श्रीमती सहित आफ्नो परिवारको रक्षा गर्न सक्छ। पावलले एफिसी ५:२३ मा भनेका छन् कि ख्रीष्ट मण्डलीको शिर हुनुभए जस्तै, पति पनि पत्नीको शिर हो। यदि पतिहरू बाइबल सिकाउँदैनन् र प्रचार गर्दैनन् भने, पत्नीहरूले अरुबाट सिक्ने प्रयास गर्न सक्छन्। त्यसैले पतिहरूले पहिला बाइबल अध्ययन गर्नुपर्छ।

प्रश्न: परमेश्वरको वचनमा अडिग रहन तपाईं के गर्दै हुनुहुन्छ? तपाईं आफ्नो परिवारलाई यी हानिकारक प्रभावबाट कसरी जोगाउँदै हुनुहुन्छ?

८–९ सत्यको विरोध गर्नेहरू

पावल पुरानो नियमबाट उदाहरण दिन्छन् — यान्नेस र याम्ब्रेस, जसले मोशा र सत्यको विरोध गरे। ती मानिसहरू फारोहका दरबारका जादुगरजस्तै थिए। आज पनि यस्ता झूटा शिक्षकहरूको धेरै अनुयायीहरू छन् किनभने मानिसहरू बाइबलभन्दा तिनीहरूको कुरा सुन्न बढी रुचाउँछन्। यदि तपाईंले युट्युबमा (youtube) हेर्नुभयो भने, यान्नेस र याम्ब्रेस जस्ता धेरै व्यक्तिहरू तपाईंले देख्नुहुनेछ किनकि तिनीहरूले उनीहरूलाई खुशी पार्छन् (२ तिमोथी ४:३)। तर पनि पावल भन्छन् कि आशा छ, “ती दुई मानिसको जस्‍तै तिनीहरूको मूर्खता सबैकहाँ प्रकट हुनेछ।” उदाहरण को लागी बेनी हिन (Benny Hinn) केनेथ कोपल्याण्ड (Kenneth Copeland), जोएल ओस्टिन (Joel Osteen), र मेगा चर्चका (Mega Church) हालैका दुई ठूला प्रचारकहरू ब्रायन ह्युस्टन (Brian Houston), र कार्ल लेन्ट्ज (Carl Lentz)।

प्रश्न: परमेश्वरको विरोध गर्ने मानिसहरूबाट तपाईं कसरी जोग्गिनुभएको छ?

२:१४–१९ बेकारका तर्कबाट टाढा रह र सत्यलाई ठीकसँग सिकाऊ

सिक्न र सिकाउन सक्षम व्यक्तिहरू भेट्टाएपछि, पावलले तिमोथीलाई केही महत्वपूर्ण कुराहरू गर्न निर्देशन दिन्छन्।

पावलले चेतावनी दिन्छन् कि शब्दहरूको बारेमा झगडा नगर, किनकि यसले कुनै फाइदा गर्दैन; बरु सुन्नेहरूलाई नोक्सान पुर्‍याउँछ। पावल भन्छन् कि यस्ता मानिसहरू “घमण्डले फुलेका हुन्छन्, र केही पनि जान्दैनन्। तिनीहरू व्यर्थका वादविवादमा लाग्छन् र शब्द–शब्दमा झगडा गर्छन्। यी कुराहरूले डाह, कलह, बदनामी र खराब शङ्का उत्पन्न गराउँछन्” (१ तिमोथी ६:४)।

बरु, पावलले तिमोथीलाई शर्माउन नपर्ने कामदार बन्न चुनौती दिन्छन्। यो उसले सत्यको वचनलाई ठीकसँग प्रयोग गरेर (वा सही तरिकाले शिक्षा दिएर) गर्न सक्छ।

मैले एक पटक एफबीआई (FBI) का एजेन्टहरूले नक्कली र वास्तविक अमेरिकी डलर कसरी छुट्याउँछन् भन्ने बारेमा एउटा भिडियो हेरेको थिएँ। उनीहरूलाई नक्कली नोटभन्दा बढी वास्तविक नोटहरू चिन्न सिकाइन्छ। उनीहरूले वास्तविक मुद्राको यति गहिरो अध्ययन गर्छन् कि सामान्य मानिसहरूले छुटाउन सक्ने साना–साना विवरणहरू पनि बुझ्छन्। उनीहरू नक्कली नोटहरूको पछि लागेर समय खेर फाल्दैनन्। यही तरिकाले, पावलले तिमोथीलाई पनि भक्तिहीन बकबकमा नपर्न, तर परमेश्वरको वचनमा ध्यान केन्द्रित गर्न आह्वान गर्छन्।

येशूलाई पनि फरिसीहरू, सदुकीहरू र शास्त्रीहरूले चुनौती दिएका थिए। उहाँले कसरी प्रतिक्रिया दिनुभयो? उहाँले सधैं परमेश्वरको सत्य बोल्नुभयो। हामीले पनि त्यही गर्न सक्छौं, र यसले हामीलाई परमेश्वरको सामु ग्रहणयोग्य कामदार बनाउँछ।

यदि हामी यस्ता बकबकमा फस्छौं भने, यो साइनोको घाउ (ग्याङ्ग्रीन) जस्तै फैलिन्छ—एक प्रकारको घाउ जसले शरीरको मासु नष्ट गर्छ।

पावल भन्छन् कि हुमेनियस र फिलेतसजस्ता नबन, जसले येशूको पुनरुत्थान (वा भविष्यका सत्यहरू) बारे झूटा शिक्षा दिएका थिए। बरु, आफूलाई सुम्पिएको परमेश्वरको वचनलाई ठीकसँग प्रयोग गरौं। हामीले बाइबल राम्रोसँग अध्ययन गर्नुपर्छ र सिकाउनुपर्छ।

प्रश्न १: तपाईं कसरी परमेश्वरको सत्यलाई सही तरिकाले सिकाउँदै वा बाँड्दै हुनुहुन्छ?

२:२०-२१ प्रभुको सामु शुद्ध होओ

हाम्रो लागि अर्को चेतावनी पनि छ।

पावलले एउटा ठूलो घरको उदाहरण दिन्छन्, जहाँ विभिन्न प्रकारका भाँडाहरू छन्। केही भाँडाहरू आदर र कुनै अनादरका कामका लागि प्रयोग गरिन्छन्। यस उदाहरणमार्फत पावलले देखाउन चाहन्छन् कि हामी कस्तो प्रकारको “भाँडो” हुने हो भन्ने कुरा महत्त्वपूर्ण छ। हामी परमेश्वरका लागि उपयोगी (आदर) भाँडो बन्न सक्छौं, वा कम उपयोगी पनि हुन सक्छौं। हामीसँग विकल्प छ।

तर मुख्य कुरा के हो भने—यदि हामी पहिले गलत तरिकामा जिइरहेका थियौं भने पनि, हामी आफूलाई शुद्ध पार्न सक्छौं। जब हामी पाप र अशुद्धताबाट अलग हुन्छौं, तब हामी परमेश्वरका लागि चोखो, असल र उपयोगी भाँडो बन्न तयार हुन्छौं। छनौट हाम्रो हो।

प्रश्न २. प्रभुको सामु आफूलाई शुद्ध प्रस्तुत गर्न तपाईंले के गर्नुपर्छ?

२ तिमोथी २:२२-२६ झगडा नगरी धैर्यपूर्वक सत्य सिकाऊ

पावलले तिमोथीलाई सचेत गराइरहेका छन् कि सत्य खोज्ने इच्छा नभएका मानिसहरूसँग संवाद नगरोस्। यदि तिमोथी आफ्नो उत्साहमा त्यस्ता मानिसहरूसँग लाग्छ भने त्यसबाट कुनै फाइदा हुँदैन; बरु, ऊ उनीहरूको तर्क–वितर्कमा फस्ने जोखिममा पर्छ। किनभने तिमोथी युवा छन्, पावलले उनलाई खराब संगतबाट टाढा रहन सल्लाह दिन्छन्।

बरु पावलले तिमोथीलाई तेस्ता मानिसहरूबाट भाग्न भन्छन्! भाग्नु वा उम्कनु नराम्रो कुरा होइन र यसको अर्थ तपाईंको विश्वास कमजोर छ भन्ने पनि होइन। बरु, यसले विवेक देखाउँछ र प्रमाणित गर्छ कि तपाईं कसमाथि विश्वास गर्नुपर्छ (२ तिमोथी १:१२)। यसले तपाईं बुद्धिमानी पनि हुनुहुन्छ भन्ने कुरा देखाउँछ (मत्ती १०:१६)। “धन्यवाद” भन्नु र त्यहाँबाट हिँड्नु नै प्रायः सबैभन्दा उचित कदम हुन्छ।

के यहोवा साक्षी, मोर्मन, वा सचाई का सदस्यहरूसँग बहस गर्नु लाभदायक हुन्छ? सामान्यतया हुँदैन, किनभने उनीहरूको उद्देश्य प्रायः सत्य खोज्नु होइन, उल्टै भ्रम सिर्जना गरेर तपाईंलाई परिवर्तन गराउनु हो।

त्यसैले त्यता नबस्नुहोस्! ती मानिसहरूसँग नजोडिनुहोस् जसले तपाईंलाई बेकारको विवादमा तान्न खोज्छन्, किनभने उनीहरूको प्रभाव हानिकारक र संक्रमणकारी हुन सक्छ। यस्ता मूर्खतापूर्ण विवादहरूमा तपाईंलाई फसाउन चाहने मानिसहरूबाट भाग्नुहोस् किनकि तिनीहरूले तपाईंलाई पनि संक्रमित गर्नेछन्।

बरु यसो गर्नुहोस्: “शुद्ध हृदयले प्रभुको नाउँ लिनेहरूका साथसाथै धार्मिकता, विश्‍वास, प्रेम र शान्‍तिको लक्ष्य राख।” (२ तिमोथी २:२२)

चुनिएकाहरूलाई खोज्नुहोस्, मूर्खताबाट भाग्नुहोस् र चुनिएकाहरूलाई आफूसँगै ल्याउनुहोस्।

तर यो नम्रताका साथ गर्नुहोस् किनकि प्रभुको सेवक झगडालु हुनुहुँदैन तर सबैप्रति दयालु हुनुपर्छ, सिकाउन सक्षम हुनुपर्छ, धैर्यपूर्वक दुष्टता सहनुपर्छ, आफ्ना विरोधीहरूलाई सच्याउनुपर्छ (२ तिमोथी २:२४-२५)। यो गर्नुहोस् किनभने तपाईं परमेश्वरलाई प्रेम गर्नुहुन्छ र तपाईं उहाँका मानिसहरूलाई प्रेम गर्नुहुन्छ।

आफ्नो हृदयमा परमेश्वरको ज्वाला प्रज्वलित गर्दै जोशका साथ यो गर्नुहोस् जसले न्यानोपन र प्रकाश ल्याउनेछ। यदि तपाईंले यो गर्नुभयो भने, तपाईंले तिनीहरूको अभक्तिबाट केहीलाई बाहिर निकाल्न मद्दत गर्न सक्नुहुन्छ।

प्रश्न ३. कसरी तपाईं मूर्खतापूर्ण विवादमा फस्नुबाट बच्दै र सत्य सिकाउन प्रयास गर्दै हुनुहुन्छ?

बौरिउठ्नुभएको येशू ख्रीष्टलाई सम्झनु (पद ८)

बलियो, प्रतिबद्ध र मेहनती मानिसहरूको उदाहरण दिएपछि, पावलले तिमोथीलाई येशू ख्रीष्टलाई सम्झन भन्छन् (२:८)।

किन?

सबैभन्दा ठूलो उदाहरण येशू ख्रीष्ट हुनुहुन्छ जसले परमेश्वर पिताप्रतिको आफ्नो प्रेम र प्रतिबद्धताको कारण रोमीहरूद्वारा क्रूसमा टाँगिनु भयो (२:८)। तिमोथीले मरेका ख्रीष्टको बारेमा होइन, तर बौरी उठ्नुभएको जीवित प्रभुको बारेमा सोच्नु पर्छ। यो नै पावलको “सुसमाचार” हो। वास्तवमा, यही कारणले गर्दा पावल जेलमा छन्। उनले बौरी उठ्नुभएको येशूको घोषणा गर्छन्। पुनरुत्थानको आइतबारमा हामी येशू मृत्युबाट पुनरुत्थान हुनुभएको दिन मनाउछौं र उहाँ नै संसारको पापहरू हटाउने परमेश्वर हुनुहुन्छ भनेर हामी साक्षी दिन्छौं। जब कठिन समय आउँछ, हामीले यो सत्य सिकाउन कहिल्यै लजाउनु वा डराउनु हुँदैन।

अर्को, पावलले येशू दाऊदको पुत्र हुनुहुन्छ भनेर किन भन्छन्?

परमेश्वरका प्रतिज्ञाहरूको पूर्तितर्फ ध्यान आकर्षित गर्न पावलले यहाँ येशू दाऊदको पुत्र हुनुहुन्छ भन्ने कुरा उल्लेख गरेका हुन सक्छन्। येशू अगमवाणी गरिएका मसीह हुनुहुन्थ्यो, जो सबै मानिसहरूलाई पाप र मृत्युबाट बचाउन पृथ्वीमा आउनुभएको थियो। उहाँ क्रूसमा मर्नुभयो, गाडिनुभयो, र तेस्रो दिनमा बौरी उठ्नुभयो। पावलले तिमोथीलाई सचेत गराउँदै भन्नुहुन्छ कि उसले येशूको बारेमा गलत शिक्षा दिने कुनै पनि कुरा सुन्नु हुँदैन।

येशू, दाऊदका सन्तान र राजा हुनुहुन्छ, तर उहाँले सबै मानिसहरूको पापको लागि क्रूसमा दुःख भोग्नुभयो र मर्नुभयो। येशूको पुनरुत्थान केवल इतिहास मात्र होइन, यो आज पनि हाम्रो जीवन परिवर्तन गर्ने शक्ति हो।

प्रश्न १. तपाईंले बौरिउठ्नुभएको येशूलाई कति सम्झनुभएको छ? उहाँको पुनरुत्थानले तपाईंको आशा, डर वा निर्णयहरूमा कस्तो परिवर्तन ल्याएको छ?

चुनिएकाहरूको खातिर सबै कुरा सहनु (पद ९-१०)

पद ९ मा पावल भन्छन् कि उनी येशू ख्रीष्टको लागि एक अपराधीझैँ रोमी जेलमा मृत्युदण्डको पर्खाइमा पीडा भोगिरहेका छन्। साथै, उनले तिमोथीलाई पनि ख्रीष्टको सुसमाचारको लागि दुःख भोग्न आह्वान गर्छन्। ख्रीष्टियन जीवनमा कठिनाइ स्वाभाविक छ (मत्ती २४:९–१२)। तर अन्त्यसम्म दृढ रहनेहरूलाई अनन्त जीवनको प्रतिज्ञा गरिएको छ।

येशूले भन्नुभयो, “मेरो कारणले गर्दा तिमीहरू सबैबाट घृणा पाउनेछौ, तर जो अन्त्यसम्म स्थिर रहन्छ, त्यो बचाइनेछ।” (मत्ती १०:२२)

तपाईं ख्रीष्टको कैदी हुनुहुन्छ भन्ने कुरा सम्झनुहोस्। तपाईं परिस्थिति वा मानिसहरूको कैदी होइन (एफिसी ३:१)। जब हामी दुःख भोग्छौं, हामीले यो सम्झनुपर्छ कि येशूले पहिले दुःख भोग्नुभयो, र उहाँको अनुग्रहले हामी पनि सहन सक्छौं।

पद ९ ले यो पनि भन्छ कि परमेश्वरको वचन बन्धनमा छैन। परमेश्वरको वचनलाई साङ्ला, सांसारिक शक्ति वा कुनै पनि कुराले रोक्न सक्दैन। येशू परमेश्वरको वचन हुनुहुन्छ। मृत्युले उहाँलाई बाँध्न सकेन। उहाँले मृत्युलाई पराजित गर्नुभयो (२ तिमोथी १:१०) र फेरि बौरी उठ्नुभयो। अहिले उहाँ परमेश्वरको दाहिने हातपट्टि विराजमान हुनुहुन्छ (मर्कूस १६:१९)। परमेश्वरको प्रशंसा होस्—उहाँले आफ्नो वचन तपाईं र मलाई सुम्पनुभएको छ। कस्तो ठूलो आशिष् र विशेषाधिकार!

तर यो केवल आफ्नै लागि राख्नका लागि होइन। हामीलाई यो सुसमाचार अरूलाई पनि दिन आज्ञा गरिएको छ। त्यसैले यसलाई विश्वासयोग्य मानिसहरूलाई सुम्पनु आवश्यक छ। यसैकारण पावलले तिमोथीलाई, र आज हामीलाई पनि, चुनिएका विश्वासयोग्य मानिसहरूको खातिर सबै कुरा सहन आह्वान गरेका छन्, जबसम्म हामीले तिनीहरूलाई भेट्टाएर सत्य सुम्पन सक्दैनौं।

प्रश्न २. येशू ख्रीष्टमा विश्वासयोग्य मानिसहरूको खातिर तपाईंले कस्तो कष्ट भोगिरहनुभएको छ?

यो भनाइ विश्वासयोग्य छ, किनकि उहाँले आफैंलाई इन्कार गर्न सक्दैन (पद ११-१३)

यो भनाइ के हो? यसको अर्थ के हो?

“यो भनाइ विश्वासयोग्य छ” भन्ने वाक्यले प्रारम्भिक मण्डलीमा प्रचलित एउटा सत्य वा स्तुति (hymn जस्तै) लाई जनाउँछ, जसले ख्रीष्टियन जीवनका महत्वपूर्ण सिद्धान्तहरू बताउँछ।

पहिलो सिद्धान्त:
यदि हामी ख्रीष्टसँगै मरेका छौं भने, हामी उहाँसँगै बाँच्नेछौं।

येशूले भन्नुभयो:
“किनकि जसले आफ्नो जीवन बचाउन चाहन्छ, उसले त्यो गुमाउनेछ; तर जसले मेरो निम्ति आफ्नो जीवन गुमाउँछ, उसले त्यो पाउनेछ।” (मत्ती १६:२५; मर्कूस ८:३५; लूका ९:२४)

यसको अर्थ के हो?

हामी “ख्रीष्टसँग मर्नु” भनेको शारीरिक मृत्यु मात्र होइन, तर आफ्नै इच्छा, पाप र स्वार्थी जीवनलाई इन्कार गरेर ख्रीष्टसँग पहिचान गर्नु हो। जब हामी यसरी उहाँसँग एक हुन्छौं, तब मात्र हामी साँचो आत्मिक जीवन पाउँछौं।

“हामी उहाँसँग बाँच्नेछौं” भन्ने वाक्यले केवल भविष्यको पुनरुत्थानलाई मात्र जनाउँदैन, तर अहिलेको जीवनलाई पनि जनाउँछ। ख्रीष्टमा हामी नयाँ जीवन जिउँछौं (रोमी ६:३–६, ८, ११)।

पावलले पनि भन्छन्:
“मेरो निम्ति जिउनु ख्रीष्ट हो, र मर्नु लाभ हो।” (फिलिप्पी १:२१)

प्रश्न ३. परमेश्वर विश्वासयोग्य हुनुहुन्छ र हामी ख्रीष्टमा नयाँ जीवन पाउँछौं भन्ने सत्यले तपाईंको दैनिक जीवनमा कस्तो परिवर्तन ल्याउँछ?

१-२ ख्रीष्टको अनुग्रहमा बलियो हुने र उहाँको शिक्षा सिकाउन सक्नेहरूलाई जिम्मेवारी सुम्पने

पद १ मा, पावलले तिमोथीलाई भन्छन्, “यसकारण तिमी, मेरो बालक, ख्रीष्‍ट येशूमा भएको अनुग्रहमा बलियो होऊ।”

तिमोथीलाई केही गर्न भन्नु अघि नै, पावलले तुरुन्तै तिमोथीलाई येशू ख्रीष्टमा पाइने अनुग्रहको बारेमा बताउँछन् जसले तिमोथीलाई बलियो बनाउन सक्छ।

किन तिमोथी बलियो हुनुपर्ने?

तिमोथी बलियो हुनुपर्छ किनभने उनले अहिले गर्नुपर्ने काम धेरै महत्त्वपूर्ण छ। तिमोथी बलियो हुनुपर्छ किनभने उनको युद्ध दुष्टता विरुद्ध हो। तिमोथी बलियो हुनुपर्छ किनभने उनले सिकाउन सक्ने विश्वासयोग्य मानिसहरू खोजने, र उनीहरूलाई सुसमाचार सुम्पने काम गर्नु थियो।

अनि यी कामहरू गर्न, तिमोथीलाई ख्रीष्‍टको शक्ति चाहिन्थियो जुन अनुग्रहबाट पाइन्छ। येशूको अनुग्रह नै शक्तिको स्रोत हो (२ तिमोथी २:१) र यो तिमोथीले गर्नुपर्ने काम को लागि पर्याप्त हुनेछ (२ कोरिन्थी १२:९)। पावललाई येशूको अनुग्रहको शक्ति थाहा छ। उनी भन्छन्, “जसले मलाई शक्ति दिनुहुन्‍छ, उहाँमा नै म सब कुरा गर्न सक्‍छु।” (फिलिप्पी ४:१३) तिमोथीलाई येशूको अनुग्रहको शक्ति चाहिन्छ किनभने येशूले भन्नुभएको कुरा पालना गर्न सजिलो छैन। येशू आफैले भन्नुभयो कि यदि हामी उहाँको चेला बन्न चाहन्छौं भने हामीले हाम्रो क्रूस उठाउनुपर्छ र उहाँलाई पछ्याउनु पर्छ (लूका ९:२३)। दुःख र कष्ट ख्रीष्टियनको जीवनको एक भाग हो। येशूले भन्नुभएको कुरा गर्न हामीलाई येशूको अनुग्रह चाहिन्छ।

येशूमा पाइने अनुग्रहको शक्तिको कुरा पछि, पद २ मा पावलले तिमोथीलाई एउटा जिम्मेवारी दिन्छन्: सिकाउन सक्‍ने विश्‍वासयोग्‍य मानिसहरूलाई सुसमाचार सुम्पने। पावल चाहन्छन् कि तिमोथीले यी विश्‍वासयोग्‍य मानिसहरूलाई खोजून् र हुर्काऊन्।

धेरै ख्रीष्टियनहरूले यो पदलाई ध्यान दिँदैनन्। यद्यपि यो पद केवल एउटा वाक्य हो, तर यसले धेरै वजन बोकेकोछ।

तिमोथीले पहिले विश्‍वासयोग्‍य मानिसहरू खोज्नु परियो जो दुबै सिक्न र सिकाउन सक्षम छन्। विश्‍वासयोग्‍य मानिसहरू मात्र खोजेर भएन। विश्‍वासयोग्‍य र सिक्न सक्ने मानिसहरू मात्र पनि हुनु भएन। तर विश्‍वासयोग्‍य मानिसहरू जसले सिक्न सक्छन् र अरुलाई पनि सिकाउन सक्छन्, यी सबै तिन गुण भएकै व्यक्तिहरु हुनुपर्यो।

यस प्रकारका मानिसहरू भेट्टाउन सजिलो होला कि गाह्रो?

लिडरहरूले चर्चमा आफ्नो प्रतिस्थापक कसरी खोज्छन्?
सन्दे स्कूलका शिक्षकहरूलाई कसरी खोज्छन्?
कुन मापदण्ड प्रयोग गर्छन्?

चर्चमा पास्टर, लिडर, शिक्षक, प्रचारक, संचालक, संगीत टोली, भेटि उठाउने र गन्ने, र अरु चर्चको काम गर्नेको छनौट गर्दा, तपाईं कुन मापदण्ड वा स्तर अनुसार खोज्नुहुन्छ?

विश्‍वासयोग्‍य मानिसहरू खोज्नु र त्यसपछि उनीहरूलाई वचन सिकाउनु सजिलो काम होइन। एस्ता मानिसहरू खोज्नु धेरै कठिन काम हो। त्यसैले तिमोथीलाई येशूको अनुग्रहको आवश्यकता छ।

१ तिमोथी १:१८ मा पावल तिमोथीलाई भन्छन्, “मेरो छोरो तिमोथी, म तिमीलाई यो आज्ञा दिँदैछु, कि तिम्रो सम्‍बन्‍धमा अघि कहिएको अगमवाणीअनुसार तीद्वारा प्रेरणा पाएर विश्‍वास र असल विवेक कायम राख्‍दै तिमी असल लड़ाइँ लड्‌न सक।”

पावलले तिमोथीलाई असल लड़ाइँ लड्न आह्वान गरिरहेका छन्। जो येशू ख्रीष्टको सुसमाचार फैलाउन र उहाँको राज्य निर्माण गर्न हो। तिमोथी एक सिपाही हुनुपर्छ।

प्र१. ख्रीष्टको शिक्षा तपाईं कसलाई सुम्पिँदै हुनुहुन्छ? ती सिकाउन सकिने विश्वायोग्य मानिसहरू को को हुन्?

३-७ सधैं असल सिपाही जस्तै लड्न तयार, खेलाडी जस्तै नियम अनुसार प्रतिस्पर्धा गर्न, र किसान जस्तै लगनशीलतापूर्वक रोप्न हुनुपर्ने

त्यसपछि, पद ३ मा पावलले तिमोथीलाई असल सिपाहीले जस्तै दुःखमा सहभागी हुन भन्छन्। पावलले भरपर्दो मानिसहरूको ३ उदाहरण दिन्छन् जो आफूभन्दा ठूलो कुरामा प्रतिबद्ध, विश्वायोग्य, र इमानदार छन्।

पहिले, एक सिपाही।

एक सिपाहीलाई शत्रुहरू विरुद्ध आफ्नो देशको रक्षा गर्ने जिम्मेवारी दिइएको हुन्छ। एक असल सिपाही नागरिकको गतिविधिमा अल्झँदैन, तर जे आज्ञा दिइएको छ त्यही गर्छ। उनी सधैं लड्न तयार हुन्छन्, र आवश्यक परेमा आफ्नो देशको लागि युद्धको मैदानमा मर्न पनि तयार हुन्छन्। उसको कर्तव्य भनेको आफ्नो भर्ती गर्नेको आदेश पूरा गर्नु हो।

दोस्रो, एक खेलाडी।

एक खेलाडीले रातदिन तालिम गर्छ र आफ्नो शरीरलाई प्रतियोगिताको लागि तयारी गर्छ। आफ्नो राष्ट्रको गौरव बढाउन जित्न प्रतिबद्ध हुन्छ। यदि एक खेलाडीलाई अन्तर्राष्ट्रिय प्रतियोगितामा बोलाइयो भने उसले आफ्नो राष्ट्रिय प्रतियोगिताहरू छोड्छ किनभने उसको कर्तव्य आफ्नो देशको प्रतिनिधित्व गर्नु र जित्नु हो। तसरथ, जित्नको लागि उसले नियम अनुसार प्रतिस्पर्धा गर्छ।

तेस्रो, किसान।

एक किसान आफ्नो वरपरका मानिसहरूको जीविकोपार्जनको बारेमा चिन्तित हुन्छ। यद्यपि एक मेहनती किसानले बालीको पहिलो हिस्सा पाउनै पर्छ, तर उसको पहिलो चिन्ता भनेको आफ्ना मानिसहरू हुन्। उसले लगनशीलताका साथ रोप्छ, बढाउँछ र कटनी गर्छ। चाहे घाम होस् वा वर्षा, किसान सधैं काम गरिरहेको हुन्छ। आँधीबेहरी आउँदा पनि ऊ रोकिँदैन।

सबै ३ उदाहरणहरूमा, हामी देख्छौं कि उनीहरूको बल, प्रेरणा र उद्देश्य काम गरेर आउँदैन, तर उनीहरूलाई बोलाउने व्यक्तिबाट आउँछ: जसले उनीहरूलाई उद्देश्य दिन्छ। उनीहरूको शक्ति उनीहरूको मालिकबाट आउँछ। हाम्रो शक्ति हाम्रा मालिक येशूबाट आउँछ जो सर्वशक्तिमान परमेश्वर हुनुहुन्छ। विश्वासयोग्य मानिसहरूलाई सुसमाचार सुम्पन हामीलाई चाहिने सबै कुरा प्रदान गर्न येशूको अनुग्रह पर्याप्त छ।

प्र२: सिपाही जस्तै तयार हुन, खेलाडी जस्तै प्रतिस्पर्धा गर्न, वा किसान जस्तै काम गर्न तपाईं के गर्दै हुनुहुन्छ?

२ तिमोथी १:१५ पावललाई त्यागिएको

पावलले तिमोथीलाई लेख्न जारी राख्छन्:

“तिमीलाई थाहा छ कि एसियामा हुनेहरू सबैले मलाई त्यागे।”

के यो स्तब्ध पार्ने (झटका दिने) भनाइ होइन र?

पावल, प्रेरित, चर्च स्थापनाकर्ता, आत्मिक पिता, भन्छन् कि सबै उहाँबाट तर्किए।

यहाँ केही अतिरञ्जना हुन सक्छ, तर सत्य यही हो: बहुमतले पावललाई त्यागे। जब विश्वासयोग्यता खतरनाक र वफादारी महँगो भयो, धेरैजसोले दूरी रोजे। सायद त्यो क्षणमा, पावलले येशूलाई कस्तो महसुस भयो भन्ने कुरा बुझेहोलान्। येशू जब क्रूसमा मर्न जाँदै थिए, उहाँलाई मित्रहरूले त्यागे र क्रूसको बाटोमा एक्लै छोडिदिए।

के तपाईंलाई कहिल्यै त्यागिएको छ, पछाडि छोडिएको छ, बिर्सिएको छ, वा बेवास्ता गरिएको छ?

अथवा म यसलाई उल्टो सोध्छु: के तपाईंले कहिल्यै अरू कसैलाई त्याग्नुभएको छ, जब उनीहरूको समस्याले तपाईंको आरामलाई खतरामा पार्यो तब के तपाईं चुपचाप पछि हट्नुभयो?

पावललाई यो पीडा राम्ररी थाहा छ। तर पनि, उल्लेखनीय कुरा के छ भने, उनले यस खण्डमा कुनै आत्म-दया देखाउँदैनन्।

किन यति धेरै मानिसहरू उहाँबाट टाढा भए?

सम्भवतः पावल पक्राउ परेपछि, जब उनीसँगको संगत खतरनाक भयो मानिसहरू उहाँबाट टाढा भए। कतिपयले त प्रश्न पनि गर्न थालेका हुन सक्छन्: के उनी साँच्चै परमेश्वरका चुनिएका प्रेरित थिए? यदि परमेश्वर उनीसँग हुनुहुन्थ्यो भने, उनलाई किन कैद गरियो? डरले हाम्रो विश्वासलाई परिवर्तन गर्नसक्छ। र त्यसैले, हामीले परिस्थिति वा संसारको होइन, प्रभुको डर र भय मान्नुपर्छ।

चेतावनी

त्यसपछि पावलले विशेष गरी दुई जना पुरुषहरूको नाम लिन्छन्, फुगेलस र हर्मोगेनस। तिनीहरूको नाम किन? किनकि तिमोथीले तिनीहरूलाई राम्ररी चिनेको हुनुपर्छ। सायद तिनीहरू सम्मानित लिडरहरू थिए होलान्। तिनीहरूको नामले चेतावनीको काम गर्छ। पावलले तिनीहरूलाई लज्जित पार्न खोजिरहेका छैनन्, तर तिमोथीलाई बचाउन खोजिरहेका छन्: पावल भन्दैछन्, “तिनीहरूको उदाहरण नपछ्याऊ।” पावल चाहन्छन् कि तिमोथीले उनलाई पछ्याऊन् (१ कोरिन्थी ११:१) र उनीसँगै दुःख-भोगमा सहभागी होऊन् (२ तिमोथी १:८)।

लिडर हुँदैमा विश्वासयोग्य हुन्छ भन्ने ग्यारेन्टी गर्दैन। लोकप्रियता भनेको लगनशीलता बराबर हुँदैन।

पावलले यहाँ के उजागर गर्छन् त्यो केवल त्याग मात्र होइन, तर अविश्वसनीयता हो।

चार्ली मुंगर, संसारकै धनी व्यक्ति मध्ये एक, ले एउटा सूची लेखेका थिए जसको नाम थियो “ग्यारेन्टी गरिएको दुःखको लागि नियमहरू” (Rules for Guaranteed Misery)। उनको पहिलो नियम सरल थियो: अविश्वसनीय बन। यदि तपाईं आफ्नो जीवन, आफ्नो सम्बन्ध र आफ्नो नामलाई क्षति पुर्‍याउन चाहनुहुन्छ भने, अरूले भरोसा गर्न नसक्ने व्यक्ति बन्नुहोस्।

यहाँ पनि त्यस्तै भयो। सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण समयमा धेरै जना अविश्वसनीय साबित भए। अनि तिमोथी पनि डरको कारणले त्यही बाटो पछ्याउने खतरामा थिए।

त्यसैले म तपाईंलाई सोध्न चाहन्छु:

• मानिसहरूले तपाईंको बारेमा के भन्छन्?

• के तपाईं भरपर्दो हुनुहुन्छ विशेष गरी जब वफादारी महँगो हुन्छ?

• जब दबाब बढ्छ, के तपाईं टिकिरहने व्यक्ति हुनुहुन्छ, वा बिस्तारै हराउँदै जाने?

२ तिमोथी १:१६-१८ पावललाई भेट्टाएको

“प्रभुले ओनेसिफरसको घरानालाई कृपा राखून्, किनभने तिनले मलाई अक्‍सर हौसला दिन्‍थे, र मेरो साङ्‌लाको शर्म मान्‍दैनथे, तर तिनी रोम आएपछि धुँइधुँइती खोजेर मलाई भेट्टाए।”

पावल अब आफूलाई त्यागेकाहरूबाट विश्वासी रहने व्यक्तिको बारेमा कुरा गर्छन्। उहाँले ओनेसिफरसको मात्र होइन, उनको घरानाको पनि उल्लेख गर्नुहुन्छ, उनीहरूको विश्वासयोग्यताको प्रशंसा गर्नुहुन्छ। यो एउटा कुरा हामीले सम्झनु पर्छ कि विश्वासले प्रायः सम्पूर्ण परिवारलाई असर गर्छ र यसमा समावेश हुन्छ।

ओनेसिफरसले पावललाई हौसला दिन्‍थे र उनको साङ्ला देखि लज्जित भएनन्। अरूहरू कैदी पावलबाट टाढा जाँदा, ओनेसिफरस नजिक आए। पावलले प्रार्थना गर्छन्: “प्रभुले ओनेसिफरसको घरानालाई कृपा राखून्।” यसले येशूका शब्दहरूलाई प्रतिध्वनित गर्दछ, “धन्य दयावन्‍तहरू, किनभने तिनीहरूले दया पाउनेछन्” (मत्ती ५:७)।

येशूले एउटा गम्भीर चेतावनी पनि दिनुभयो:
“जो मदेखि र मेरो वचनदेखि शर्माउँछ, मानिसको पुत्र पनि … त्‍यसदेखि शर्माउनेछ।”(मर्कूस ८:३८)

ओनेसिफरसले आफ्नो विश्वास साँचो थियो भनेर प्रमाणित गरे। उनले ख्रीष्टको कारण कैदमा परेका सेवक पावललाई प्रेम गरेर ख्रीष्टप्रतिको प्रेम देखाए।

रोममा पावललाई खोज्दै

पद १७ ले हामीलाई बताउँछ कि जब ओनेसिफरस रोम आए, उनले पावललाई उत्सुकतापूर्वक खोजे र भेट्टाए। यो कुनै सानो काम थिएन। पावल एक कैदी थिए, सम्भवतः सार्वजनिक पहुँचबाट लुकेका थिए। ओनेसिफरसले हार मानेर भन्न सक्थे, “मैले प्रयास गरें।” तर उनले त्यसो गरेनन्। उनले पावल नभेटेसम्म खोजे।

यहाँ प्रयोग गरिएको शब्द ग्रीक zēteō हो, उही शब्द जब येशूले भन्नुभयो, “खोज, अनि तिमीहरूले भेट्टाउनेछौ।” यसको अर्थ लगनशीलतापूर्वक पछि लाग्नु, कुनै कुराको गहिराइमा पुग्नु, समाधान नहुँदासम्म खोजिरहनु हो।

अनि ओनेसिफरसले पावललाई भेट्टाए।

के हामी परमेश्वरलाई त्यसरी खोज्छौं?
हामी बाइबल अध्ययन गर्न त टाढाको कुरा भो, पढ्न पनि कति सजिलै सँग छोड्छौँ?

“यो पदले के भनिरहेको छ मलाई थाहा छैन।
जतिसुकै प्रयास गरे तापनि वा जति पटक पढे तापनि, म बुझ्नै सक्दिन।
म यो पढ्दिन।
म केवल विश्वास गर्छु।
के मलाई साँच्चै पुरानो नियमका कथाहरू जान्नु आवश्यक छ?
के म येशूमा विश्वास गरेर आफ्नो जीवन बिताउन सक्दिन र?”

बरु हामी कति पटक परमेश्वरको सट्टा अरू कुराहरू खोज्छौं?

येशूले भन्नुभयो, “तर पहिले उहाँ (परमेश्‍वर) को राज्‍यको … खोजी गर।” (मत्ती ६:३३)
अनि फेरि, “... खोज त तिमीहरूले भेट्टाउनेछौ।” (मत्ती 7:7)

के तपाईं परमेश्वरलाई खोज्नुहुनेछ (zēteō)?

पद १८ ले थप्छ कि ओनेसिफरसले एफिससमा पनि पावलको विश्वासयोग्य सेवा गरेका थिए। उनको वफादारी क्षणिक थिएन यो निरन्तर थियो। यहाँ हामी दुई प्रकारका विश्वासीहरू देख्छौं: जो कठिनाइको समयमा पछि हट्छन्, र जो त्यस समयमा पनि विश्वासी रहन्छन्।

तपाई कुन उदाहरण बन्न चाहनुहुन्छ?

एसियाका सबै जना तर्किए तापनि ओनेसिफरसले त्यसो गरेनन्।

तिमोथी जस्तै, हामीसँग पनि एउटा विकल्प छ। हामी ओनेसिफरस जस्तै विश्वासी हुन सक्छौं, वा हामी फुगेलस र हर्मोगेनस जस्तै पछि हट्न सक्छौं, वा अझ नराम्रो कुरा, कहिल्यै अगाडि नबढ्न सक्छै।

ख्रीष्टप्रतिको विश्वासयोग्यता सहजतामा होइन, तर महँगो वफादारीमा देखाइन्छ र परमेश्वरले यसलाई सम्झनुहुन्छ।

प्रश्न: जब विश्वासयोग्यता महँगो हुन्छ तपाई के गर्नु हुनेछु?

समीक्षा

तिमोथीलाई अभिवादन र उनको निष्कपट विश्वासको पुष्टि गरेपछि, पावलले उनलाई पहिले हाम्रा प्रभुको वा सुसमाचारको गवाही दिन लज्जित नहुन आग्रह गर्छन्। दोस्रो, उनी तिमोथीलाई भन्छन् कि पावलसँग पनि लज्जित नहुनू, जो अहिले ख्रीष्टको लागि कैदमा छन्। बरु, तिमोथीलाई परमेश्वरको शक्तिद्वारा सुसमाचारको खातिर दुःखमा सहभागी हुन बोलाउछन् (२ तिमोथी १:८)।

• हामीले कहिले सुसमाचारप्रति लज्जित महसुस गरेकार्छौं?

• कस्ता कार्यहरू वा मनोवृत्तिहरूले सुसमाचारप्रति हाम्रो लज्जितपन प्रकट गर्न सक्छन्?

• तिमोथी जस्तै हामी पनि सुसमाचार देखि कसरी लज्जित हुँदैछौं?

मानौं, एउटा विश्वासी अफिस वा स्कूलमा छ जहाँ उसको वरपरका मानिसहरू वा साथीहरू ख्रीष्टमा विश्वासलाई पुरानो वा अवैज्ञानिक सोच, वा धर्म-परवर्तन मान्छन्। जब सहकर्मी वा साथीहरूमाझ विश्वासको बारेमा कुराकानी हुन्छ, यो व्यक्ति मौन रहन रोज्छ, आफ्नो विश्वास वा पाएको आशीष लुकाउँछ, वा खुलेआम आफैलाई ख्रीष्टियनको रूपमा पहिचान गर्न हिचकिचाउँछ। यस्तो अवस्थामा, सुसमाचारप्रति लज्जित हुने परीक्षा आउन सक्छ।

२ तिमोथी १:८ ले हामीलाई सम्झाउँछ कि हामी आफ्नै शक्तिले होइन, तर परमेश्वरको शक्तिद्वारा सुसमाचारको खातिर दुःखमा सहभागी हुन बोलाइएका छौं। यसको अर्थ सधैं ठूलो सतावट भोग्नुपर्छ भन्ने होइन, तर कहिलेकाहीँ असहज स्थिति, गलत बुझाइ, वा सामाजिक दबाब सहन तयार रहनु हो। यस्तो बेला, सत्यलाई प्रेमसाथ र नम्रतापूर्वक प्रस्तुत गर्दै, परिणाम परमेश्वरको हातमा छोड्नु नै सुसमाचारप्रति विश्वासी रहनुको एउटा व्यावहारिक तरिका र ठोस अभ्यास हो।

तर यसको अर्थ यो होइन कि तपाईं चुप लागेर बस्नु वा तर्क गर्नु। यसको अर्थ हो कि तपाईंले येशूमा भएको तपाईंको विश्वासको कुरा गर्नु। तपाईं किन येशूमा विश्वास गर्नुहुन्छ त्यो सत्य बताउनु। यति नै हो!

पावलको जोडको कारण

पावलले तिमोथीलाई यस विषयमा किन यति जोड दिइरहेका छन्?

तिमोथी अहिले डराएको वा निराश भएको हुन सक्छ। उनका गुरु पावलले सत्य घोषणा गरेको कारण जेल हालिएका छन्, र यसले स्वाभाविक रूपमा केही चिन्ताजनक प्रश्नहरू उठाउन सक्छ:

• परमेश्वरको सत्य प्रचार गरेको कारण कोही जेल जान सक्छ र?

• के म साँच्चै साँचो परमेश्वरलाई पछ्याइरहेको छु?

• के येशू साँच्चै परमेश्वरको पुत्र, मेरा प्रभु र मुक्तिदाता हुनुहुन्छ?

सुसमाचारको शक्ति र उद्देश्य

पावलले पहिले नै तिमोथीलाई सत्यलाई विकृत गर्ने झूटा शिक्षकहरूको बारेमा चेतावनी दिँदै लेखिसकेका थिए (१ तिमोथी १:३–७)। अब फेरि जेलबाट लेख्दै, पावलले तिमोथीलाई आफ्नो विश्वास सम्झन र आफूलाई सुम्पिएको सुसमाचारमा दृढ रहन सम्झाउँछन्। बरु, उसलाई ख्रीष्टको लागि र सुसमाचारको खातिर “दुःखमा सहभागी हुन” बोलाउँछन्। यही सत्यलाई पावलले अन्यत्र पनि जोड दिएकाछन्:

“किनकि म सुसमाचारसँग शर्माउँदिनँ। किनभने यो विश्वास गर्ने प्रत्येकको मुक्तिको निम्ति परमेश्वरको शक्ति हो—पहिले यहूदीहरूका निम्ति र अन्यजातिहरूका निम्ति पनि।” (रोमी १:१६)

येशूको सुसमाचार सत्य, शक्तिशाली, र उद्देश्यपूर्ण। यो सुसमाचारले जीवन दिन्छ। यसले परमेश्वरको धार्मिकता प्रकट गर्छ र हामीलाई अनन्त जीवनतर्फ डोऱ्याउँछ (रोमी १:१७)। सुसमाचारमार्फत हामी सिक्छौं कि:

परमेश्वरले संसार सृष्टि गर्नुभयो,
मानवता पापमा फस्यो,
तैपनि परमेश्वरले मानव जातिलाई प्रेम गर्नुभयो।

यसकारण उहाँले आफ्नो पुत्र, येशू ख्रीष्टलाई मानिस भएर जन्मन, दुःख भोग्न र क्रुसमा मर्न पठाउनुभयो, ताकि हामी उहाँसँग फेरी मिलापमा आउन सकौं—कामहरूद्वारा होइन, तर अनुग्रहबाट विश्वासद्वारा (एफिसी २:८–९)।

पवित्र बोलावट र तिमोथीको प्रेरणा

हामीले केवल मुक्ति मात्र पाएका छैनौं; हामीलाई “पवित्र बोलावट” (पद ९) मा पनि बोलाइएको छ। यो बोलावट हाम्रा कामहरूमा आधारित छैन, तर परमेश्वरको उद्देश्य र अनुग्रहमा आधारित छ। पत्रुसले यो बोलावट यसरी स्पष्ट रूपमा व्यक्त गर्छन्:

“...ताकि तिमीहरू उहाँका आश्‍चर्यपूर्ण कार्यहरूको घोषणा गर्न सक।” (१ पत्रुस २:९)

यो पवित्र बोलावट हाम्रो मुक्तिदाता ख्रीष्ट येशूको पहिलो आगमन मार्फत प्रकट भएको थियो। उहाँ मार्फत मृत्युलाई समाप्त पारियो, र सुसमाचारद्वारा जीवन र अमरत्वलाई प्रकाशमा ल्याइयो।

पावल आफैंले यो सत्यलाई आफ्नो जीवनद्वारा देखाए। उनी भन्छन् उनलाई नियुक्त गरियो:
एक प्रचारक हुन, जसले सुसमाचार घोषणा गर्छ,
एक प्रेरित हुन, जसले ख्रीष्टको आधिकारिक सन्देशवाहकका रूपमा काम गर्छ,
र एक शिक्षक हुन, जसले अरूलाई परमेश्वरको वचनको सत्यतामा निर्देशन दिन्छ (पद ११)।

पावलले तिमोथीलाई आफ्नो बोलावट र आज्ञाको सम्झना किन गराउँछन् त?

यो तिमोथीलाई प्रोत्साहन दिनको लागि हो। यदि पावल जस्तो महान् प्रेरित, आफ्नो बोलावटमा स्पष्ट र आफ्नो मिशनप्रति वफादार हुँदा पनि दुःख भोग्न बोलाइएको छ भने, तिमोथीले पनि दुःख भोग्नुपरेमा छक्क पर्नु पर्दैन।

येशूको चेतावनी

वास्तवमा, येशूले आफ्ना चेलाहरूलाई भन्नुभएको कुरा यही हो।

“तब तिनीहरूले तिमीहरूलाई सङ्कष्‍टको लागि सुम्‍पिदिनेछन्, र तिमीहरूलाई मार्नेछन्, र मेरो नाउँको खातिर सबै जातिहरूले तिमीहरूलाई घृणा गर्नेछन्‌।” मत्ती २४:९

यदि संसारले हाम्रो परमेश्वोरलाई दुःख दियो भने, हामी त को नै हौं र? “चेला गुरु भन्दा ठूलो हुँदैन…” मत्ती १०:२४

“यदि संसारले तिमीहरूलाई घृणा गर्दछ भने, तिमीहरू जान, कि तिमीहरूलाई घृणा गर्न अघि त्‍यसले मलाई घृणा गरेको हो।” यूहन्ना १५:१८–२०

तर येशूले भन्नुभयो कि यो आशिष हो।

“धन्‍य धार्मिकताको निम्‍ति सताइनेहरू, किनभने स्‍वर्गको राज्‍य तिनीहरूको हो… किनभने स्‍वर्गमा तिमीहरूको इनाम ठूलो हुनेछ। किनभने यसरी नै तिमीहरूभन्‍दा अघिका अगमवक्ताहरूलाई तिनीहरूले सताएका थिए।” मत्ती ५:१०–१२

दुःख भोग्नुपर्ने कारण

तर तिमोथीले किन दुःख भोग्नैपर्ने?

किनभने संसारले सत्यको प्रतिरोध गर्छ। र यदि तिमोथीले सुसमाचारको सत्यता सिकाइरहेका छन् भने, उनी सताइनेछन्। सुसमाचारले पश्चात्ताप र परिवर्तनको माग गर्छ, र धेरै मानिसहरूले आज्ञाकारिताभन्दा अज्ञानता वा विरोधलाई प्राथमिकता दिन्छन्। यद्यपि, तिमोथीले सुसमाचारको काम गर्दा दु:ख भोग्नुपर्नेछ, तर ऊ अन्तसम्म विश्वासी रहनुपर्नेछ र बीचैमा छोड्नु हुँदैन (मत्ती १०:२२)।

येशूले हामीलाई सिकाउनुहुन्छ कि हामीले आफ्नो दुष्ट मार्गहरू परिवर्तन गर्नुपर्छ र परमेश्वरतिर फर्कनु पर्छ। हामीलाई सबै अनैतिक, अपवित्र र ईश्वरहीन कुराहरूबाट बाहिर बोलाइएको छ। जब मानिसहरूले येशू नै प्रभु हुनुहुन्छ भनेर स्वीकार गर्छन्, तब उनीहरू आफ्नै मापदण्डअनुसार होइन, तर उहाँका मापदण्डअनुसार जीवन जिउनु पर्छ।

तर मानिसहरू परिवर्तन हुन चाहँदैनन्, विशेष गरी जब त्यसले उनीहरूको जीवनशैलीलाई चुनौती दिन्छ। यदि कसैले जीवनभर भ्रष्टाचार गरेको छ वा सर्टकट अपनाएर फाइदा उठाएको छ भने, त्यो मानिस किन येशूले सिकेको गारो बाटोमा हिड्ला र? र यदि येशूको मार्गमा हिड्दा जीवन अझ गाह्रो हुन्छ भने, किन कोहिले सत्य र इमानदारीको बाटो रोज्ला र?

धेरै मानिसहरू सत्यता र इमानदारीताका कुराहरू गर्न चाहँदैनन्। यी कुरा सुन्दा मात्र राम्रा लाग्छन्, तर शरीरले चाहेको कुरा फरक हुन्छ। शरीरले सजिलो बाटो रोज्छ। केही मानिसहरू त्यस्ता सन्देश सुन्न पनि चाहँदैनन् र यी विचारधाराहरू फैलिन दिन चाहन्छन्, विशेष गरी जब उनीहरूलाई असत्यले शक्ति प्राप्त गर्छ। त्यसैले तिनीहरू चाहन्छन् कि ख्रीष्टको सुसमाचार फैलिन बन्द होस्।

तर ख्रीष्टको प्रचार गर्न इन्कार नगरेको कारण पावल अझै जेलमा छन्। तैपनि पावल साहसपूर्वक घोषणा गर्छन्, “म शर्माउँदिनँ” (पद १२)। उनी कसमाथि विश्वास गरेका छन् भनि जान्दछन्। त्यतिमात्र होइन, ख्रीष्टको पुनरागमनको दिनसम्म आफूलाई सुम्पिएको सुसमाचारको रक्षा गर्न परमेश्वर सक्षम हुनुहुन्छ भन्ने कुरामा पनि उनी पूर्ण भरोसा राख्छन्।

सबैको बोलावट

तिमोथीलाई पनि त्यही गर्न बोलाइएको छ:

• साँचो शिक्षाको नमुनाका रूपमा सुसमाचारलाई दृढतासाथ पक्रिराख्न,

• ख्रीष्ट येशूमा विश्वास र प्रेमद्वारा त्यसको रक्षा गर्न,

• र पवित्र आत्मामा भर पर्न, जसले हामीलाई सुम्पिएको सत्यको संरक्षण गर्न सक्षम बनाउनुहुन्छ।

विश्वासी रहनु भनेको, ठूलो मूल्य तिर्नुपरे तापनि, प्रेमसाथ सुसमाचारमा बाँच्नु र सुसमाचार घोषणा गर्नु हो।

प्रश्न: हामी कसरी हामीलाई सुम्पिएको सुसमाचारप्रति विश्वासी रहन सक्छौं?

१–२ प्रेरित पावलले आफ्नो प्रिय छोरा तिमोथीलाई अभिवादन गर्छन्

यो प्रेरित पावलले तिमोथीलाई लेखेको दोस्रो पत्र हो। बाइबलका विद्वानहरूले हामीलाई बताउँछन् कि यो पत्र पावल दोस्रो पटक रोममा कैदमा परेका बेला लेखिएको थियो। यस पटक उनी आफ्नो मृत्युदण्डको पर्खाइमा थिए। तर पावल मृत्युसँग चिन्तित वा डराएका छैनन्, किनकि उनले यो सत्य बुझेका थिए, “मर्नु लाभ हो र बाँच्नु ख्रीष्ट हो” (फिलिप्पी १:२१)।

पद १ मा पावल भन्छन् कि उनलाई थाहा छ, उनको जीवनको प्रतिज्ञा येशू ख्रीष्टमा छ। यो प्रतिज्ञा अनन्त जीवनको प्रतिज्ञा हो। त्यसैले यस पत्रमा पावल आफ्नो मृत्युदण्डको डर व्यक्त गरिरहेका छैनन्, बरु ख्रीष्टमा भएको आशा र भरोसा प्रकट गरिरहेका छन्।

पावलले आफूलाई ख्रीष्ट येशूको प्रेरित भनेर सम्बोधन गर्छन्। यसको अर्थ, उनी एक सन्देशवाहक, साक्षी, र सुसमाचारको राजदूत हुन्, जसलाई सुसमाचार प्रचार गर्न परमेश्वरले पठाउनुभएको हो। हामीले थाहा पाएको सुसमाचार भनेको ख्रीष्टमा भएको अनन्त जीवनको वरदान हो, जुन हामीले येशूलाई हाम्रो प्रभु र मुक्तिदाताको रूपमा विश्वास र स्वीकार गर्दा प्राप्त गर्छौं (यूहन्ना ३:१६)।

पावल स्पष्ट रूपमा भन्छन् कि उनी न त आफ्नै इच्छाले, न त मानिसहरूको इच्छाले प्रेरित बनेका हुन्, तर केवल परमेश्वरको इच्छाले प्रेरित भएका हुन्। प्रेरित ९:१५–१६ मा प्रभुले हननियालाई यसरी भन्नुहुन्छ:

“जाऊ, किनकि अन्यजातिहरू, राजाहरू र इस्राएलका सन्तानका सामु मेरो नाउँ प्रचार गर्न तिनी छानिएका मेरा एक पात्र हुन्। किनकि मेरो नाउँको खातिर तिनले कति कष्ट भोग्नुपर्छ, सो म तिनलाई देखाउनेछु।”

पावल यो अन्तिम पत्र तिमोथीलाई प्रोत्साहन दिन लेखिरहेका छन्, तिमोथीलाई, जसलाई उनी आफ्नो प्रिय छोरा ठान्छन्। यसले हामीलाई देखाउँछ कि पावल र तिमोथी व्यक्तिगत र आत्मिक रूपमा धेरै नजिक थिए। पावलले अन्य मण्डलीहरूलाई लेखेका पत्रहरूमा पनि आफ्ना अभिवादनहरूमा तिमोथीको नाम उल्लेख गरेका छन् (१ तिमोथी १:१ “विश्वासमा मेरो साँचो बालक”)।

पावल र तिमोथीले सँगै सुसमाचार प्रचार गरे र मण्डलीहरू निर्माण गरे। तिमोथी पावलका प्रशिक्षार्थी, चेला, र सहकर्मी थिए। अब पावलपछि मानिसहरू र मण्डलीहरूको जिम्मेवारी तिमोथीलाई सुम्पिएको थियो। ख्रीष्ट येशूमा तिमोथी पावलका विश्वासका पुत्र थिए, त्यसैले उनी पावलका लागि अत्यन्तै प्रिय थिए। यही कारण पावल चाहन्छन् कि तिमोथी विश्वासमा साहसी र निडर बनून्, ताकि उनले सुसमाचार प्रचार गर्न नछोडून् र न त सुसमाचारको कारण कैदमा परेका पावलसँग लज्जित होऊन्।

पावलले तिमोथीलाई अनुग्रहको सम्झना गराउँछन्, जो परमेश्वरको उपहार हो; दयाको सम्झना गराउँछन्, जसको मूल्य ख्रीष्टले हाम्रा पापहरूको लागि क्रूसमा तिर्नुभयो; र शान्तिको सम्झना गराउँछन्, जुन परमेश्वरले विश्वास गर्ने सबैलाई प्रतिज्ञा गर्नुभएको छ।

३–४ पावल तिमोथीलाई भेटेर आनन्दले भरिन चाहन्छन्

पद ३ मा पावल तिमोथीलाई सम्झाउँछन् कि उनी आफ्ना यहूदी पुर्खाहरूको परमेश्वरलाई सफा विवेकले सेवा गर्छन्। उनले सेवा गर्ने परमेश्वर उही परमेश्वर हुनुहुन्छ, जसलाई उनका पुर्खाहरूले सेवा गरेका थिए। पुर्खाहरूको परमेश्वर र अहिले उनीहरूले पुज्ने परमेश्वर एउटै हुनुहुन्छ; यसमा कुनै शंका छैन।

पावल तिमोथीलाई सम्झिरहेको कुरा व्यक्त गर्छन्। उनी तिमोथीको लागि निरन्तर प्रार्थना गर्छन्। उनलाई तिमोथीका आँसुहरू सम्झना छन्, सायद उनीहरू छुट्टिँदाको क्षणमा बगेका आँसुहरू। पावल तिमोथीलाई व्यक्तिगत रूपमा भेट्न अत्यन्तै चाहन्छन्, किनकि त्यसले उनलाई आनन्दले भरिदिनेछ।

तपाईं कसलाई भेट्न उत्सुक हुनुहुन्छ?
सेवकाइमा तपाईंको तिमोथी को हुनुहुन्छ?

५–७ पावल तिमोथीको विश्वास र परमेश्वरको वरदान प्रज्वलित राख्न सम्झाउँछन्

पद ५ मा पावल तिमोथीको निष्कपट विश्वास सम्झन्छन्, जुन पहिले उनकी हजुरआमा लोइसमा, अनि उनकी आमा युनिसमा थियो, र अहिले तिमोथीमा पनि छ। यही कारण पावल तिमोथीलाई परमेश्वरको वरदान प्रज्वलित राख्न सम्झाउँछन्, त्यो वरदान, जुन पावलले हात राख्दा तिमोथीलाई दिइएको थियो।

पावललाई थाहा छ कि तिमोथी परमेश्वरमा विश्वास गर्छन्, येशूमा भरोसा राख्छन्, र उनी विश्वासयोग्य छन्। पावललाई थाहा छ कि तिमोथी दबाबमा छन्, सेवकाइमा विरोध, डर र निराशाको सामना गरिरहेका छन्। पावल कैदमा परेका छन् र चाँडै नै आफ्नो मृत्युको प्रतीक्षा गरिरहेका छन्, त्यसैले उनले तिमोथीलाई साहसी, विश्वासी र निडर रहन आग्रह गर्न लेख्छन्। पावल चाहन्छन् कि तिमोथीले येशूको लागि भएको आगोलाई फेरि एक पटक जलाउन्। उनले परमेश्वरको वरदान निभ्न नदिऊन्, तर निरन्तर प्रज्वलित राखून्।

प्रकाश २:४ मा येशूले एफिसीको मण्डलीलाई भन्नुहुन्छ, “तिमीहरूले पहिलेको प्रेम त्यागेका छौ।” तिमोथी त्यही एफिससमा थिए, जहाँ पावलले उनलाई मण्डलीको जिम्मेवारी दिएका थिए। त्यसैले पावल तिमोथीलाई फेरि आगो बलाउन आग्रह गर्छन्।

परमेश्वरको वरदान के हो?
परमेश्वरको वरदान ख्रीष्ट येशूको सुसमाचार हो। परमेश्वरको वरदानलाई हामी अलि फराकिलो बुझाइमा सुसमाचारको सेवकाइ, आत्मिक सामर्थ्य, र तिमोथीलाई सुम्पिएको जिम्मेवारी भनि बुझ्न सक्छौं। पावलले तिमोथीलाई सुसमाचार सिकाएका थिए, र अब तिमोथीले सुसमाचार अनुसार बाँच्न र अरूलाई सिकाउनुपर्थ्यो। सुसमाचार लुकाउने कुरा होइन। आगो लागेको कुरा लुक्न सक्दैन, त्यसले वरिपरिका सबैलाई असर गर्छ। त्यसरी नै तिमोथीको विश्वास पनि प्रज्वलित भएर अरूलाई प्रकाश दिनुपर्थ्यो।

पावल यही चाहन्छन्, तिमोथी ख्रीष्टको खातिर जोशिलो रहून्।

अब हामी आफैंलाई सोधौं:
के मेरो विश्वास प्रज्वलित छ?

अन्ततः, हामी सबैले आफैंलाई सोध्नै पर्छ, के हामी येशूको लागि जलिरहेका छौं, कि हाम्रो विश्वास निभ्दै गएको छ? प्रकाश ३:१६ मा येशूले भन्नुहुन्छ, मनतातो विश्वास उहाँलाई मन पर्दैन।

तर पावल तिमोथीलाई प्रज्वलित देख्न चाहन्छन्, किनकि परमेश्वरले हामीलाई डरको आत्मा होइन, तर शक्ति, प्रेम, र आत्मसंयमको आत्मा दिनुभएको छ। र यही आत्माले हामीलाई पनि निडर बनाउँछ, अरूलाई प्रेम गर्न सिकाउँछ, र जिम्मेवारीका साथ जीवन जिउन सक्षम बनाउँछ।

प्रश्न: आज येशूको लागि तपाईं कसरि प्रज्वलित रहनुभएको छ?

यूहन्ना ६:४८-५१ — येशू स्वर्गबाट ​​ओर्लिआएको जीवनको रोटी हुनुहुन्छ

येशूले भन्नुभयो, “म जीवनको रोटी हुँ” (पद ४८)।

यसको अर्थ के हो?

पहिले, येशूले उहाँ शाब्दिक (literal) रूपमा रोटी हुनुहुन्छ भनी भनिरहनुभएको छैन। जसरी उहाँले आफू ढोका वा ज्योति हुनुहुन्छ भन्नुहुन्छ, त्यसरी नै उहाँले गहिरो आत्मिक वास्तविकतालाई औंल्याउन लाक्षणिक (figurative) भाषा प्रयोग गरिरहनुभएको छ। उहाँले भौतिक रोटीको बारेमा कुरा गरिरहनुभएको छैन, तर आत्मिक रोटीको बारेमा।

हामी यो कसरी जान्दछौं?

किनभने येशूले इस्राएलीहरूले उजाडस्थानमा खाएको भौतिक रोटी, मन्नालाई संकेत गर्नुहुन्छ। पद ४९ मा, उहाँले तिनीहरूलाई सम्झाउनुहुन्छ कि तिनीहरूका पुर्खाहरूले त्यो रोटी खाए र पनि मरे। यद्यपि मन्ना परमेश्वरले प्रदान गर्नुभएको थियो, यसले अनन्त जीवन दिएन। येशू यहाँ एउटा महत्त्वपूर्ण सत्य सिकाउँदै हुनुहुन्छ: परमेश्वरको प्रावधान (provision) अनन्तको मुक्ति (salvation) बराबर हुँदैन। इस्राएलीहरूले परमेश्वरका चमत्कारहरू अनुभव गरे, प्रार्थनाहरूको जवाफ पाए, र दैनिक प्रावधान पाए, तैपनि तिनीहरू शारीरिक रूपमा मरे र धेरै जना आत्मिक रूपमा विश्वासी रहेनन्।

प्रश्न: के तपाईंले आशिष्, प्रार्थनाको उत्तर, चङ्गाइ पाउनुभएको छ, र तैपनि मुक्ति नपाउने खतरामा हुनुहुन्छ?

यो आज हाम्रो लागि एउटा महत्त्वपूर्ण पाठ हो। परमेश्वरबाट आशिष, प्रार्थनाको उत्तर, वा भौतिक प्रावधान प्राप्त गर्नाले मुक्तिको ग्यारेन्टी दिँदैन। परमेश्वर असल र अनुग्रही हुनुहुन्छ, तर उहाँको भलाइ हाम्रो जीवन परिवर्तन भएको प्रमाण होइन। (But His goodness alone is not proof that our lives have been transformed.) परिवर्तित जीवन मुक्तिको प्रमाण हो (मत्ती ७:१६-२०; २ कोरिन्थी ५:१७; याकूब २:१७)।

यसैकारण पावल लेख्छन्, “डर र कम्पका साथ आफ्नो मुक्तिको काम पूरा गर्न परिश्रम गर” (फिलिप्पी २:१२)। ध्यान दिनुहोस्, उनले आफ्नो मुक्तिको लागि काम गर भनिरहेका छैनन्, तर मुक्तिको काम पूरा गर परिश्रम गर भनिरहेका छन्। उहाँ अविश्वासीहरूसँग होइन तर विश्वासीहरूसँग बोल्दै हुनुहुन्छ, जससँग पहिले नै (येशूमा विश्वास गरेपछि) मुक्ति छ। उनीहरू भित्र परमेश्वरले गर्नुभएको मुक्तिको काममा बाँच्न उनी विश्वासीहरूलाई आह्वान गर्दै हुनुहुन्छ।

यदि हामीसँग साँच्चै जीवनको रोटी छ भने, हाम्रो जीवनले त्यो जीवनलाई प्रतिबिम्बित (reflect) गर्नुपर्छ। जीवनको रोटीले आत्मिक प्रशस्ततालाई कायम राख्छ, पोषण दिन्छ र डोऱ्याउछ। यसको विपरीत, मन्नाले एक क्षणको लागि मात्र शारीरिक भोक मेटाउँछ। मन्नद्वारा आकार दिइएको जीवनले अस्थायी कुरामा ध्यान केन्द्रित गर्छ। ख्रीष्टद्वारा आकार दिइएको जीवनले अनन्ततालाई प्रतिबिम्बित गर्छ। (A life shaped by Christ reflects eternity.)

हाम्रो हृदय र मुखबाट निस्कने कुरा: प्रशंसा, कृतज्ञता र परमेश्वरप्रतिको आज्ञाकारिता हुनुपर्छ। यदि हामीसँग जीवनको रोटी भएको दाबी गर्छौं तर अस्थायी चीजहरू नै सबै कुरा हुन् भनेर बाँचिरहेका छौं भने, हामीले यसको अनादर गर्छौं। भौतिक कुराहरू अस्थायी हुन्छन्। मन्ना अस्थायी थियो तर ख्रीष्ट अनन्त हुनुहुन्छ।

येशूले भन्नुभयो:
“नष्‍ट हुने भोजनको निम्‍ति परिश्रम नगर, तर अनन्‍त जीवनसम्‍म रहने भोजनको निम्‍ति परिश्रम गर, जो मानिसको पुत्रले तिमीहरूलाई दिनेछ…” (यूहन्ना ६:२७)

यद्यपि मन्ना परमेश्वरबाट आएको हो, तर हामीलाई साँच्चै स्वर्गबाट ​​आएको रोटी चाहिन्छ, र येशू त्यो रोटी हुनुहुन्छ। हामीले यसलाई प्राप्त गरेपछि लुकाएर राख्नु हुन्न। यो रोटी प्राप्त गरेपछि, हामी सक्रिय हुनुपर्छ, निष्क्रिय होइन। येशू भन्नुहुन्छ कि हामीले यसलाई खानुपर्छ। अर्को शब्दमा, हामीले निरन्तर ख्रीष्टलाई खोज्नुपर्छ (कलस्सी ३:१), उहाँमा भर पर्नुपर्छ (२ कोरिन्थी ३:५), र उहाँबाट बाँच्नुपर्छ (प्रेरित १७:२८)। यो पावलले हाम्रो मुक्तिको काम पूरा गर्न परिश्रम गर भन्ने कुरासँग मेल खान्छ: जसरी हामी हाम्रो शारीरिक कल्याणको लागि दिनहुँ खाना खान्छौं, त्यसरी नै हामी हाम्रो आत्मिक कल्याणको लागि (मुक्तिको काम पूरा गर्न) दिनहुँ ख्रीष्टलाई खानछौं।

प्रश्न: तपाईं दिनहुँ येशूलाई कसरी खुवाउँदै हुनुहुन्छ?

यूहन्ना ६:५२-५८ — येशूको देह खाने र उहाँको रगत पिउने

उहाँ जीवनको रोटी र स्वर्गबाट ​​आएको साँचो रोटी हुनुहुन्छ भनी घोषणा गरिसकेपछि, येशूले अझ अगाडि बढेर भन्नुहुन्छ कि उहाँको शरीर वा देह साँचो खाना हो, र उहाँको देह खाने जो कोही सधैंभरि बाँच्नेछ (पद ५१)। यसले यहूदीहरूमाझ भ्रम र आक्रोश पैदा गर्‍यो। तिनीहरूले आपसमा बहस गरे, येशूले कसरी आफ्नो देह खान दिन सक्नुहुन्छ। तिनीहरूका लागि यो विचार अकल्पनीय थियो।

येशूले किन उहाँको शरीर साँचो खाना हो भन्नुभयो र यसको अर्थ के हो?

त्यसपछि येशूले अर्को स्तब्ध पार्ने भनाइ थप्नुभयो: तिनीहरूले उहाँको रगत पनि पिउनुपर्नेछ (पद ५३)। यो अझ बढी विचलित पार्ने खालको थियो, किनकि मोशाको व्यवस्थाले रगत पिउन कडाइका साथ निषेध गरेको थियो (लेवी १७:१०-१४)। यहूदीहरूको लागि यो पापपूर्ण थियो। तैपनि येशूले जोड दिनुहुन्छ कि जसले उहाँको देह खान्छ र उहाँको रगत पिउँछ उसको अनन्त जीवन हुन्छ, र उहाँले तिनीहरूलाई अन्तिम दिनमा जीवित पार्नुहुनेछ (पद ५४)।

पहिले, जब येशूले आफू जीवनको रोटी हुनुहुन्छ भन्नुभयो, उहाँले स्पष्ट रूपमा शाब्दिक रोटी भन्नुभएको थिएन।त्यसै गरी, जब उहाँले आफ्नो देह खाने र रगत पिउने कुरा गर्नुहुन्छ, उहाँले शाब्दिक रूपमा बोलिरहनुभएको छैन। उहाँले गहिरो आत्मिक सत्यलाई औंल्याइरहनुभएको छ। पद ५५ मा, येशूले आफ्नो देह साँचो खाना हो र उहाँको रगत साँचो पिउने कुरा हो भन्नुहुन्छ।

यहाँ प्रयोग गरिएको शब्द “साँचो” को अर्थ बुझौँ। यहाँ अनुवाद गरिएको ग्रीक शब्द “अलेथेया” ἀλήθεια (alētheia) हो। यसको अर्थ वास्तविकता (reality) हो, भ्रमको विपरीत, अर्थात् तथ्य। त्यसैले जब येशूले उहाँ साँचो खाना हुनुहुन्छ भन्नुहुन्छ, उहाँको अर्थ यो वास्तविक हो, भ्रम (illusion) होइन, परम र वास्तविक हो, जुन अस्थायी वा केवल प्रतीकात्मक (symbolic) हो भन्ने होइन।

येशूले आफूलाई मन्नासँग तुलना गर्दै हुनुहुन्छ। दुवै परमेश्वरबाट आएका हुन्, तर येशूले मात्र अनन्त जीवन दिनुहुन्छ। जसले उहाँलाई खानछ, ऊ उहाँमा रहन्छ, र उहाँ तिनीमा रहनुहुन्छ (पद ५६)। यसले सम्बन्धको कुरा गर्छ, विघिको होइन। येशूले त्यसपछि व्याख्या गर्नुहुन्छ कि जसरी उहाँ पिताको कारणले बाँच्नुहुन्छ, त्यसरी नै उहाँलाई खानेहरू पनि उहाँको कारणले बाँच्छन् (पद ५७)।

अनन्त जीवन परमेश्वरसँगको यस जीवित सम्बन्धबाट बग्छ। येशूको शिक्षाको मर्म/केन्द्र/सार यही हो: अनन्त जीवन उहाँसँग निरन्तर संगतिमा पाइन्छ। जब हामी ख्रीष्टमा रहन्छौं, हामी पिताबाट आउने जीवनमा भाग लिन्छौं, कहिल्यै अन्त्य नहुने जीवन (पद ५८)।

प्रश्न: ख्रीष्ट मार्फत तपाईं सधैंभरि बाँच्न सक्नुहुन्छ भन्ने कुरा जान्नुको अर्थ तपाईंको लागि के हो?

र ख्रीष्टमा तपाईंलाई मुक्ति छ भन्ने थाहा पाएर, यस नयाँ वर्षमा तपाईं कसरी जिउनुहुनेछ?

परिचय

क्रिसमसमा, हामी डुँडमा राखिएको बालकको जन्म मात्र मनाउँदैनौं। हामी अहिलेसम्म देखाइएको सबैभन्दा ठूलो प्रेमको उदाहरण मनाउँछौं। हामी त्यो प्रेमले पूरा गरेको सबैभन्दा ठूलो आवश्यकतालाई, जुन सबैभन्दा ठूलो उदाहरण (येशू ख्रीष्ट) मार्फत देखाइएको थियो त्यो कामको सफलतालाई मनाउँछौं। येशूको जन्म तब मात्र अर्थपूर्ण हुन्छ जब हामी धर्मशास्त्रको पुरा कथा हाम्रो पाप, परमेश्वरको प्रेम, र ख्रीष्टको बलिदान मार्फत हेर्छौं।

यी तीन वास्तविकताहरूलाई हेरौं।

१. हाम्रो सबैभन्दा ठूलो आवश्यकता

रोमी ५:७-८

“धार्मिक मानिसको निम्‍ति मर्न तयार हुने कोही बिरलै पाइएला, कतै असल मानिसको निम्‍ति कसैले मर्ने आँट गरी पनि हाल्‍ला। तर परमेश्‍वरले हाम्रा निम्‍ति उहाँको प्रेम यसैमा देखाउनुहुन्‍छ, कि हामी पापी छँदै ख्रीष्‍ट हाम्रा निम्‍ति मर्नुभयो।”

धर्मशास्त्रले एउटा कुरा स्पष्ट पार्छ: यो संसारमा साँच्चै नै धर्मी व्यक्ति कोही छैन। रोमी ३:१०-१२ ले हामीलाई बताउँछ कि कोही पनि धर्मी छैन, कोही पनि असल गर्दैन, र कोही पनि आफ्नै प्रयासमा परमेश्वरलाई खोज्दैन। यद्यपि हामी पवित्रताको लागि प्रयास गर्छौं, र हामीले गर्नुपर्छ, तैपनि हामी आफ्नै शक्तिले पापरहितता प्राप्त गर्न सक्दैनौं। हाम्रो समस्या गहिरो छ: आदमदेखि हामीसँग वंशानुगत पापी स्वभाव छ (रोमी ५:१२-१९)। हामी पतित (पापी) भएर जन्मेका हौं, र हामी प्रत्येकले आफ्नै छनौट मार्फत त्यो पतन पुष्टि गर्छौं। त्यस अर्थमा, कोही पनि साँच्चै असल हुँदैन।

पावलले मानव प्रेमको बारेमा कुरा गर्न यो वास्तविकता प्रयोग गर्छन्: दुर्लभ भए पनि, कुनै व्यक्ति आफूले प्रशंसा गर्ने कसैको लागि मर्न तयार हुन सक्छ। आमाबाबु आफ्ना छोराछोरीको लागि मर्न सक्छन्; सिपाहीहरू आफ्ना संगीहरूको लागि मर्न सक्छन्। यी बलिदानहरू महान छन्, तर तिनीहरू अपवाद हुन्, नियम होइनन् (exceptions, not the norm)।

मानव प्रेमको सीमा हुन्छ। त्यो सत्यलाई मनमा राख्दै, पावलले परमेश्वरको प्रेमको अद्भुततालाई उजागर (प्रकाश) पार्न एउटा भिन्नता प्रस्तुत गर्छन्:

“तर परमेश्‍वरले हाम्रा निम्‍ति उहाँको प्रेम यसैमा देखाउनुहुन्‍छ, कि हामी पापी छँदै ख्रीष्‍ट हाम्रा निम्‍ति मर्नुभयो।”

ख्रीष्ट धर्मी वा असल मानिसहरूको लागि मर्नुभएन, किनकि त्यहाँ कोही पनि असल थिएन। उहाँ पापीहरूको लागि मर्नुभयो: अयोग्य, प्रेमहीन र अनिच्छुकहरू। येशू क्रूसमा हाम्रो सट्टामा मर्नुभयो। उहाँले क्रूसमा हाम्रो दोष लिनु र दण्ड भोग्नुभयो। उहाँ संसारको पाप उठाइलैजाने परमेश्वरको थुमा हुनुहुन्छ। यो प्रेम पूर्णतया अनुपयुक्त छ (utterly undeserved)। येशूले क्रूसमा मृत्युसम्म आफूलाई नम्र तुल्याउनुभयो। (फिलिप्पी २:८) आदमको अनाज्ञाकारिताले मृत्यु ल्यायो; तर ख्रीष्टको आज्ञाकारिताले जीवन ल्यायो।

क्रूसमा ख्रीष्टको कामद्वारा, परमेश्वरले हाम्रो सबैभन्दा ठूलो आवश्यकता, पापबाट मुक्ति, पूरा गर्नुभयो।

२. सबैभन्दा ठूलो प्रेम

यूहन्ना ३:१६

“किनभने परमेश्‍वरले संसारलाई यस्‍तो प्रेम गर्नुभयो, कि उहाँले आफ्‍ना एकमात्र पुत्र दिनुभयो…”

परमेश्वरले, विद्रोह, भग्नावशेष र पापले भरिएको, संसारलाई किन प्रेम गर्नुहुन्छ?

किनभने उहाँको प्रेम उहाँबाटै सुरु हुन्छ, हामीबाट होइन। परमेश्वरको प्रेम हाम्रो योग्यतामा निर्भर छैन। उहाँको प्रेम हामीमा भएको कुनै पनि कुराबाट उत्पन्न हुँदैन। उहाँको प्रेम हाम्रो कामको परिणाम होइन।

• उहाँले प्रेम गर्नुहुन्छ किनभने उहाँ नै प्रेम हुनुहुन्छ (१ यूहन्ना ४:८)।

• उहाँले नै पहिले प्रेम गर्न रोज्नुहुन्छ (१ यूहन्ना ४:१०)।

• र उहाँले ख्रीष्ट द्वारा त्यो प्रेम प्रकट गराउनुहुन्छ (१ यूहन्ना ४:९)।

तसर्थ, प्रेम एउटा कमाउने कुरा होइन, तर प्रेम एउटा उपहार हो जुन हामीले ग्रहण गर्न सक्छौं। त्यसैले, नम्रतापूर्वक हामी परमेश्वरको उपहार ग्रहण गर्छौं। क्रिसमसमा, परमेश्वरले सबैभन्दा महान्, सर्वोत्तम र कल्पना गर्न सकिने सबैभन्दा बहुमूल्य उपहार दिनुभयो, जो उहाँको एक मात्र पुत्र, ख्रीष्ट येशू हुनुहुन्छ। येशू संसारमा हामीले कहिल्यै गर्न नसक्ने काम गर्न आउनुभयो: हामीले जिउन नसक्ने जीवन जिउनु, हामीले बोक्न नसक्ने पापको भार बोक्नु, र हामीले धान्न नसक्ने मूल्य तिर्नु।

“...ताकि उहाँमाथि विश्‍वास गर्ने कोही पनि नाश नहोस्, तर त्‍यसले अनन्‍त जीवन पाओस्‌।”

येशू, उहाँको अनन्त प्रेमको कारणले, हामीलाई बचाउन आउनुभयो।

क्रिसमसमा, परमेश्वरको प्रेम र अनन्त जीवनको प्रतिज्ञा यहूदीहरूलाई मात्र होइन, तर संसारलाई पनि उपलब्ध गराइन्छ। उहाँ प्रतेक हराएकाहरूलाई खोज्न र बचाउन आउनुभयो (लूका १९:१०)। जब हामी यो सत्यमा विश्वास गर्छौं, कि येशू परमेश्वरको पुत्र हुनुहुन्छ जो हामीलाई परमेश्वरको प्रेम देखाउन आउनुभयो, हामीले अनन्त जीवन पाउँछौं। अनन्त जीवन कमाउन हामीले केहि गर्नु पर्दैन; हामीले केवल हाम्रो मुखले येशू नै प्रभु हुनुहुन्छ भनेर स्वीकार गरेर र परमेश्वरले येशूलाई मृत्युबाट बौराउनुभयो भनेर हाम्रो हृदयमा विश्वास गरे पुग्छ (रोमी १०:९-१०), किनकि येशू नै प्रभु र परमेश्वर हुनुहुन्छ (यूहन्ना २०:२८)।

३. सबैभन्दा ठूलो उदाहरण

यूहन्ना १५:१३

“आफ्‍ना मित्रहरूका लागि आफ्‍नो प्राण अर्पण गरिदिनुभन्‍दा ठूलो प्रेम अरू कसैको हुँदैन।”

यदि तपाईं प्रेम नाप्न चाहनुहुन्छ भने, येशूलाई हेर्नुहोस्।

उहाँले प्रेमलाई केवल मनोभाव वा भावनाको रूपमा नभई आत्म-त्याग बलिदान (self-giving sacrifice) को रूपमा परिभाषित गर्नुहुन्छ। क्रूसमा जानुभन्दा पहिले, येशूले यी माथिका शब्दहरू भन्नुभयो, उहाँले प्रेम गर्नेहरूका लागि चुकाउन लाग्नुभएको मूल्यलाई पूर्ण रूपमा जान्नुहुन्थ्यो। यूहन्ना १५ मा, येशूले आफ्ना अनुयायीहरूलाई सेवक होइन, मित्र भन्नुहुन्छ। त्यसपछि उहाँले सान्त्वनाको सट्टा पीडा, आत्म-संरक्षणको सट्टा आज्ञाकारिता र मुकुट सट्टा क्रूस रोजेर आफ्ना मित्रहरूप्रतिको आफ्नो प्रेम प्रदर्शन गर्नुभयो।

यसबाहेक, येशू आफ्ना नजिकका मित्रहरूको लागि मात्र मर्नुभएन; उहाँको प्रेम-बलिदान (sacrificial love) द्वारा उहाँमा विश्वास गर्ने सबैको लागि मर्नुभयो। येशू आफ्ना सबै पापी साथीहरूको लागि मर्नुभयो जब तिनीहरू पापी नै थिए। उहाँले खुसीसाथ उनीहरूको लागि आफ्नो जीवन अर्पण गर्नुभयो।

र येशुले उनीहरुलाई भन्नुभयो,

“यदि तिमीहरूले एक-अर्कालाई प्रेम गर्‍यौ भने, यसैबाट सबैले जान्‍नेछन्, कि तिमीहरू मेरा चेलाहरू हौ।” (यूहन्ना १३:३५)

यदि हामीले येशूको प्रेम पाएका छौं भने, हामीलाई यस प्रेमलाई प्रतिबिम्बित गर्न पठाइएको छ। यो प्रेम खालि देखाउने हावभावहरू द्वारा होइन, तर धैर्यता साथ - जुन क्षमा, विनम्र सेवा, र आफूभन्दा पहिले अरूलाई रोज्ने माध्यमबाट - व्यक्त हुन्छ।

साँचो प्रेमले उदारता साथ दिएर ख्रीष्टको अनुकरण गर्छ।

निष्कर्ष

क्रिसमसको कथा भावनात्मक हैन; त्याग हो।

येशू मर्नको लागि जन्मनुभएको थियो, ताकि हामी बाँच्न सकौं। हाम्रो सबैभन्दा ठूलो आवश्यकताले सबैभन्दा ठूलो प्रेमको माग गर्‍यो, र परमेश्वरले त्यो आवश्यकतालाई सबैभन्दा ठूलो उदाहरण, आफ्नो पुत्र, जसले आफ्ना मित्रहरूको लागि आफ्नो जीवन अर्पण गर्नुभयो, मार्फत पूरा गर्नुभयो।

क्रिसमसमा, हामी उहाँको जन्मलाई मात्र सम्झँदैनौं। हामी परमेश्वरलाई सम्झन्छौं जसको प्रेमले उहाँलाई हाम्रो लागि आफैलाई अर्पण गर्न प्रेरित गर्‍यो। हामी त्यो प्रेमलाई विश्वासका साथ प्राप्त गरौं, र क्रूसले आकार दिएको जीवनद्वारा यसलाई प्रदर्शन गरौं।

प्रश्न: आज तपाईं आफ्नो सम्बन्धमा येशूको प्रेम कसरी प्रतिबिम्बित गर्न सक्नुहुन्छ? अरूसँगको अन्तरक्रियामा तपाईं कसरी धैर्य, क्षमा र नम्रता देखाउनु हुन्छ?

१. विश्वासयोग्यतापूर्वक पर्खने आशा (पद २५-२६)

के तपाईंले “हाचिको” नामको कुकुरको कथा सुन्नुभएको छ?

यो जापानको एउटा कुकुरको वास्तविक कथा हो।

१९२३ मा जन्मिएका “हाचिको” लाई १९२४ मा टोकियो इम्पेरियल विश्वविद्यालयका (Tokyo Imperial University) प्रोफेसर हिदेसाबुरो उएनोले (Hidesaburō Ueno) अपनाएका थिए। हरेक बिहान, हाचिको प्रोफेसरसँग शिबुया स्टेशनमा प्रोफेसरलाई छोड्न हिँड्थे, र साँझमा फेरी हाचिको प्रोफेसरलाई लिनु स्टेशनमा जान्थे। यसरी हाचिकोले आफ्नो मालिकलाई दिनहुँ बिदा गर्ने र लिनु जाने गर्थे। हाचिकोले कहिल्यै एक दिन पनि छुटाएनन्। तर एक दिन मे २१, १९२५ मा, प्रोफेसरको कामको क्रममा मस्तिष्क रक्तस्रावका (cerebral hemorrhage) कारण मृत्यु हुन्छ र उनी कहिल्यै स्टेशनमा फर्किदैनन्। त्यो दिन पनि हाचिको आफ्नो मालिकलाई दिनहुँ झैं शिबुया स्टेशनमा लिनु जान्छन्। तर प्रोफेसर आउनु भएन। हाचिकोले आफ्नो मालिक मरेको कुरा बुझेनन्। हाचिको आर्को दिन पनि स्टेशनमा प्रोफेसरलाई लिनु जान्छन्। यसरि हाचिकोले अर्को नौ वर्षसम्म आफ्नो मालिकको प्रतीक्षा गर्दै हरेक दिन त्यहि समयमा स्टेशनमा जान जारी राख्छन्। र एक दिन हाचिको पनि मृत्यु हुन्छ।

हाचिकोले आफ्नो मालिक फर्कने आशा कहिल्यै हराएनन्, त्यसैले उनी हरेक दिन उत्सुकतापूर्वक स्टेशनमा पर्खन्थे। कुनै आशा नभएको जस्तो लागे पनि उनले कहिल्यै आशा मारेनन्। त्यसैले आज पनि शिबुया स्टेशनको (Tokyo, Japan) अगाडि हाचिकोको मूर्ति छ।

प्रश्न: तपाईंले अहिलेसम्म सबैभन्दा लामो समय के को लागि पर्खनुभएको छ? के यो कुनै चीज, व्यक्ति, वा अवसर थियो?

लूकाले हामीलाई शिमियोन नाम गरेको मानिससँग परिचय गराउँछन्।

शिमियोन को थिए?

लूकाले शिमियोनलाई “धर्मी र भक्तजन” को रूपमा वर्णन गर्छन्, जसको अर्थ उनी परमेश्वरको सामु विश्वासयोग्य रूपमा बाँचे र परमेश्वरसँगको आफ्नो सम्बन्धलाई गम्भीरतापूर्वक लिए भन्ने कुरा जनाउँछ। उनको चरित्रले देखाउँछ कि परमेश्वरको प्रतीक्षा गर्नुको अर्थ निष्क्रियता होइन, तर आज्ञाकारिता, भरोसा, र सक्रियताको जीवन हो।

लूकाले हामीलाई यो पनि बताउँछन् कि शिमियोन पर्खिरहेका थिए।

उनी के पर्खिरहेका थिए?

उनी इस्राएलको सान्त्वनाको लागि पर्खिरहेका थिए। यो वाक्यांशले परमेश्वरले आफ्ना जनहरूको लागि प्रतिज्ञा गर्नुभएको सान्त्वना र मुक्तिलाई जनाउँछ, पुनर्स्थापना गराउने र शान्ति ल्याउने मसीहको आगमन।

शिमियोन किन यति धेरै आत्मविश्वासका साथ पर्खिरहेका थिए?

किनभने पवित्र आत्माले उनलाई प्रतिज्ञा गर्नुभएको थियो कि उनी मसीहलाई नदेखेसम्म मर्नेछैनन्। शिमियोनको आशा इच्छाको सोचमा आधारित थिएन, तर परमेश्वरको व्यक्तिगत प्रतिज्ञामा आधारित थियो। उनको प्रतीक्षा परमेश्वरले आफ्नो वचन पालन गर्नुहुनेछ भन्ने विश्वासमा आधारित थियो।

यहाँ अनुवाद गरिएको ग्रीक शब्द प्रोस्डेखोमाई (prosdéxomai) ले अपेक्षाकृत प्रतीक्षालाई व्यक्त गर्दछ जहाँ एक व्यक्ति आशा गरिएका सबै कुरा प्राप्त गर्न तयार र इच्छुक हुन्छ। यो सक्रिय प्रतीक्षा “खोज्दै र पर्खँदै!” हो। सक्रिय रूपमा पर्खाई!

प्रश्न: तपाईं के आशा गर्दै हुनुहुन्छ? तपाईं त्यसको लागि कसरी सक्रिय रूपमा पर्खिरहनुभएको छ?

ख्रीष्टियन आशा मृत्यु पछिको जीवनको आशा मात्र होइन। यो अहिले नै अनन्त जीवनको आशा हो। यो तपाईंले येशूलाई आफ्नो जीवन दिनुभएको क्षणदेखि नै सुरु हुन्छ, तपाईंले अनन्त जीवन पाउनुहुन्छ। विश्वासीहरूले वर्तमानमा अनन्त जीवन पाउँछन् (यूहन्ना ५:२४; १७:३)। ख्रीष्टियन आशा अहिले सुरु हुन्छ, तर मृत्यु पछि पनि पूरा हुन्छ।

थप के छ भने, आशा यो छ कि हामीले एक दिन येशूलाई आमनेसामने देख्नेछौं (१ कोरिन्थी १३:१२; १ यूहन्ना ३:२)। आशा यो छ कि हामीले एक दिन ख्रीष्टमा सँगी दाजुभाइ र दिदीबहिनीहरूलाई भेट्न पाउनेछौं (१ थेसलोनिकी ४:१६-१७; प्रकाश ७:९)। आशा यो छ कि हामी एक दिन पापरहित जीवन बिताउनेछौं जुन हाम्रो लागि परमेश्वरको महिमा हो (रोमी ८:१८-२१; प्रकाश २१:३-४, २७)।

ख्रीष्टियन आशा ख्रीष्टमा अनन्त जीवनबाट सुरु हुन्छ, तर यो यसको पूर्तिको प्रतीक्षामा छ - पुनरुत्थान, येशूलाई आमनेसामने देख्ने, परमेश्वरका जनहरूसँगको उत्तम संगति, र परमेश्वरको महिमामा सधैंभरि पापरहित जीवन।

२. परमेश्वरको प्रतिज्ञाको पूर्तिलाई पहिचान गर्ने आशा (पद २७-३०)

एउटा विमानस्थलमा एक जना मानिस ट्रान्जिट स्टपको समयमा रहेछ। उनको उडान ढिलो भएकोले उनले केहि समय पर्खनु पर्यो। अब उडानको लागि केही घण्टा मात्र बाँकी थियो, तर ऊ सतर्क रह्यो। उनले विमानस्थलको उड्डयन सूचनाहरू ध्यानपूर्वक सुने र उडान जानकारी मनिटरमा आँखा राखे। आफ्नो उडानको अपडेट देख्ने बित्तिकै, उनी बोर्डिङ गेटतिर लागे।

यद्यपि, त्यहाँ अरूहरू पनि थिए जसले स्क्रिनमा उड्डयन सूचनाहरू वा अपडेटहरूमा ध्यान दिएनन्। त्यसकारण, तिनीहरूले आफ्नो कनेक्टिङ उडान छुटाए।

त्यसैगरी, आशामा पर्खनेहरू सतर्क रहन्छन्। जब त्यो कुरा आउँछ तब तिनीहरूले आशा गरिरहेका कुरालाई चिन्छन्। किनभने तिनीहरू हेरिरहेका र सुनिरहेका हुन्छन्, तिनीहरूले यसलाई छुटाउँदैनन्।

शिमियोनले परमेश्वरको प्रतिज्ञा पूराभएको देख्न चुकेनन्। उनी धेरै वृद्ध भैसकेका थिए, तरपनि परमेश्वरले उनलाई प्रतिज्ञा गर्नुभएको हुनाले उनी नियमित रूपमा मन्दिर जान्थिए। धेरै वर्षको पर्खाइ पछि पनि, शिमियोनले आशा मारेनन्। उनको आशा सक्रिय रह्यो, निष्क्रिय होइन। धेरैले हेर्न छुटाएका कुरा शिमोनले मात्र देखे। उनले परमेश्वरलाई पछ्याउन र उहाँको प्रतिज्ञामा भरोसा गर्न जारी राखे।

उनले किन हेर्न छुटाएन्न त?

लूकाले हामीलाई बताउँछन् कि पवित्र आत्माले शिमियोनलाई ठीक समयमा मन्दिरमा डोऱ्याउनुभयो। शिमियोनले पवित्र आत्माको अगुवाइमा ध्यान दिए। त्यसैकारण, उनले मसीहलाई चिन्न सके, सिंहासनमा बसेको राजाको रूपमा होइन, तर आफ्ना आमाबाबुको काखमा भएको साधारण बालकको रूपमा।

यो प्रकाश प्रति शिमियोनले कस्तो प्रतिक्रिया देखाए?

उनको प्रतिक्रिया सन्तुष्टि (शान्ति) र आराधना थियो। उनले घोषणा गरे, “मेरा आँखाले तपाईंको मुक्ति देखेका छन्।” शिमोनको लागि आशा पूरा भयो, र पर्खाइले गहिरो सन्तुष्टि र प्रशंसामा रूपान्तरण गर्‍यो।

प्रश्न: अरूले नदेख्दा तपाईंले कसरी परमेश्वरको काम आशाद्वारा देख्नुहुन्छ?

३. सबै मानिसहरूमा फैलिएको आशा (पद ३१-३२)

यद्यपि यो वाचा शिमोनलाई व्यक्तिगत रूपमा गरिएको थियो, तर यो कहिल्यै पनि उनको लागि मात्र थिएन। परमेश्वरको आशाको पूर्ति कहिल्यै पनि निजी वा विशेष एक जनाको लागि मात्र हुँदैन। शिमोनले अनुभव गरेको कुरा धेरै ठूलो योजनाको अंश थियो।

यो प्रतिज्ञा केवल यहूदीहरूको लागि मात्र थिएन, तर सबै मानिस जातिको लागि थियो। परमेश्वरको आशा समावेशी छ। यो एक व्यक्ति, एक राष्ट्र, वा एक पुस्ताभन्दा बाहिर पुग्छ। त्यसैले ख्रीष्टियनहरूले आफ्ना आशीसहरू, प्रार्थनाहरूको जवाफ र परमेश्वरमा आशा अरूसँग बाँड्छन्। परमेश्वरबाट आउने आशा अरूलाई साक्षी दिन र बाँड्नका लागि हो।

मुक्तिको आशाको प्रतिज्ञा परमेश्वरले इस्राएल द्वारा गर्नुभयो तर त्यो सारा संसारको लागि अन्यजातिहरू सहित थियो। शिमियोनले यो कुरा स्वीकार गर्छन् जब उनी घोषणा गर्छन् कि परमेश्वरको मुक्ति “सबै मानिसहरूका सामुन्‍ने तयार पार्नुभएको छ।” यसको अर्थ परमेश्वरको उद्धारको योजना कहिल्यै लुकेको वा सीमित थिएन, यो सधैं सबैको लागि अभिप्रेरित थियो।

येशूलाई अन्यजातिहरूलाई प्रकाशको लागि ज्योति र इस्राएलको महिमाको रूपमा वर्णन गरिएको छ। ज्योतिको रूपमा, येशूले पहिले परमेश्वरलाई नचिनेकाहरूलाई परमेश्वर प्रकट गराउनुहुन्छ। महिमाको रूपमा, येशूले इस्राएलको लागि परमेश्वरको प्रतिज्ञाहरू पूरा गर्नुहुन्छ। येशूमा, परमेश्वरको आशा यहूदी र अन्यजाति दुवैमा फैलिएको छ।

प्रश्न: यसपालिको क्रिसमसमा तपाईं के आशा गर्दै हुनुहुन्छ?

ख्रीष्टियन आशा भनेको परमेश्वरको प्रतिज्ञामा भरोसा गर्नु, उहाँको कामको हेरचाह गर्नु र येशूमा परमेश्वरको प्रतिज्ञाको पूर्तिलाई पहिचान गर्नु हो। यो कुनै निजी आशा होइन, तर सबै मानिसहरूमा बाँड्नको लागि हो।

लूका २:१४ “सर्वोच्‍चमा परमेश्‍वरलाई महिमा, र पृथ्‍वीमा जुन मानिसहरूसँग उहाँ प्रसन्‍न हुनुहुन्‍छ, तिनीहरूलाई शान्‍ति!”

शान्तिको वास्तविक अर्थ के हो?

आज कसैलाई सोध्नुहोस् र तिनीहरूले भन्न सक्छन्:

“शान्ति तब हुन्छ जब जीवन राम्रो हुन्छ।”
“शान्ति तब हुन्छ जब युद्ध हुँदैन।”
“शान्ति तब हुन्छ जब न्याय, कल्याण र सद्भावको उपस्थिति हुन्छ।”

तर त्यस्तो शान्ति कमजोर हुन्छ। यो आउँछ र जान्छ। यो हाम्रो वरिपरिको सबै कुरा ठीक छ कि छैन भन्ने कुरामा निर्भर हुन्छ। र जुन क्षण केहि गलत हुन्छ, आर्थिक तनाव बढ्छ, सम्बन्धमा आँधीबेहरी आउँछ, वा आमूल परिर्वतन आउँछ, हाम्रो “शान्ति” हराउँछ।

त्यसोभए एउटा गहिरो प्रश्न सोधौं: परमेश्वरले शान्तिलाई कसरी परिभाषित गर्नुहुन्छ?

“परमेश्वरको शान्ति” को अर्थ

लूका २:१४ मा प्रयोग गरिएको ग्रीक शब्द εἰρήνη (eirēnē) हो। यसको अर्थ केवल “द्वन्द्वको अनुपस्थिति” मात्र होइन। यसको अर्थ पूर्णता, सम्पूर्णता, सबै कुरा पहिलेकै अवस्थामा पुनर्स्थापित गरिएको हो। कुनै चिरो नभएको वा नचर्केको माटोको भाँडो कल्पना गर्नुहोस्, वा यात्रुहरूले भरिएको बस जहाँ सिट खाली छैन, वा एउटा पजल (puzzle) जसको प्रत्येक टुक्रा ठिक ठाउँमा राखिएको। केही पनि भाँचिएको छैन, केही पनि अपुग छैन, केही पनि आफ्नो ठाउँबाट बाहिर छैन। त्यो बाइबल अनुसारको शान्ति हो।

यो शान्ति स्वर्गदूतहरूले घोषणा गरे: परमेश्वर भाँचिएको र टुक्रिएको कुरालाई पुनर्स्थापित गर्न र चकनाचूर र गाँस्न नसकिँने कुरालाई पूर्ण बनाउन आउनुभएको छ।

आज हामी यस शान्तिका तीन चालहरू हेर्नेछौं:

१. परमेश्वरबाट शान्ति
२. हामीमा शान्ति
३. हामी मार्फत शान्ति

१. परमेश्वरबाट शान्ति

लूका २:१४ स्वर्गदूतहरूले गोठालाहरूलाई गरेको घोषणाबाट निस्कन्छ:

“सर्वोच्‍चमा परमेश्‍वरलाई महिमा, र तिनीहरूलाई शान्‍ति!”

स्वर्गदूतहरूले कुनै भावनाको वर्णन गरिरहेका छैनन्। तिनीहरू परमेश्वरबाटको उपहारको घोषणा गरिरहेका छन्। शान्ति कुनै उपलब्धि होइन। शान्ति हामीले निर्माण गर्ने कुरा होइन। शान्ति भनेको परमेश्वरले ल्याउने कुरा हो।

परमेश्वरले यो शान्ति कसरी ल्याउनुहुन्छ?

रोमी ५:१ ले हामीलाई स्पष्ट रूपमा बताउँछ, “यसैकारण विश्‍वासद्वारा धर्मी ठहरिएर हाम्रा प्रभु येशू ख्रीष्‍टद्वारा परमेश्‍वरसँग हाम्रो मिलाप भएको छ।”

येशू ख्रीष्टले यो शान्ति आफूसँगै ल्याउनुहुन्छ। उहाँसँग यो शान्ति छ, र हामी उहाँमा यो पाउँछौं। वास्तवमा, येशू नै शान्ति हुनुहुन्छ (एफिसी २:१४)।

येशूले हामीलाई आन्तरिक शान्ति, वा सम्बन्धको शान्ति, वा संसारमा शान्ति दिनुभन्दा पहिले, उहाँले हामीलाई परमेश्वर पिता सँग शान्ति दिनुहुन्छ जुन सबैभन्दा आवश्यक शान्ति हो। पापले हामी र परमेश्वर बीचको बिछोड, दूरी, विच्छेदन सिर्जना गर्‍यो। तर येशूको आगमनले त्यो दूरीलाई कम गरेको छ।

यशैया ९:६ ले येशूलाई शान्तिको राजकुमार भन्छ, जो हामीलाई पितासँग मिलाप गराउन, मानिसले तोडेको कुरा पुनर्स्थापित गर्न, हामीलाई शान्तिको मानिसहरूमा पुनर्निर्माण गर्न आउनुहुन्छ।

हामीले उहाँबाट शान्ति खोज्नुभन्दा पहिले नै परमेश्वरले हामीलाई शान्ति दिनुभएको छ।

२. हामीमा शान्ति

जब हामी परमेश्वरसँग शान्तिमा हुन्छौं, उहाँले हामी भित्र पनि शान्ति दिनुहुन्छ।

परमेश्वरको शान्ति परिस्थितिजन्य शान्ति होइन। येशूले हाम्रो जीवन आँधी रहित हुनेछ भन्ने प्रतिज्ञा कहिल्यै गर्नुभएन। परमेश्वर अनन्त हुनुभएकोले, उहाँले दिनुहुने शान्ति अस्थायी होइन। यो कमजोर छैन। यो “राम्रो” कुराहरूमा निर्भर छैन। यो हाम्रो वरीपरि राम्रो भइरहेको कुराहरूमा पनि निर्भर छैन।

मर्कूस ४:३५-४१ मा येशूले आँधीलाई शान्त पार्नुभएको कुरा हेरौं।

तर येशू डुङ्को एक छेउमा सुतिरहनुभएको हुन्छ। चेलाहरू आत्तिन्छन्। किन? के उनीहरू एक्लै थिएर? के येशू त्यहाँ थिएनन् र? तर उनीहरू डराउँछन् किनभने तिनीहरू मुक्तिदाताको सट्टो आँधीलाई हेरिरहेका थिए। उनीहरू समस्यामा ध्यान दिन्छन् र येशू त्यहाँ भएता पनि उनीहरू विचलित हुन्छन्। तर तिनीहरू येशूतिर फर्केपछि, उहाँलाई पुकारेपछि मात्र उनीहरूले उद्धार पाउँछन्। येशू उभिनुहुन्छ र आँधीलाई आदेश दिनुहुन्छ, “शान्‍त हो! रोकिजा!” आँधीले आज्ञा पालन गर्छ। सृष्टिले सुन्छ। र चेलाहरूको पनि हृदय शान्त हुन्छ।

पाठ: शान्ति भनेको आँधीबेहरीको अनुपस्थिति होइन; आँधीबेहरी भएतापनि त्यहाँ येशूको उपस्थिति हुनु हो। येशू हाम्रो साथमा हुनु नै शान्ति हो।

येशू आफैं परम शान्तिदाता हुनुहुन्छ। एफिसी २:१५-१७ ले भन्छ कि उहाँले “शान्ति गर्नुहुन्छ” र शान्तिको घोषणा गर्नुहुन्छ। कलस्सी १:२० ले भन्छ कि उहाँले “उहाँको क्रूसको रगतद्वारा शान्ति गराएर” सबै कुरा परमेश्वरसँग मिलाप गराउनु हुन्छ। र यूहन्ना १४:२७ मा, येशूले प्रतिज्ञा गर्नुहुन्छ, “मेरो शान्ति म तिमीहरूलाई दिन्छु ... संसारले दिने जस्तो होइन।”

सांसारिक शान्ति उथले/नगहिरो (shallow), अस्थायी (temporary), र आराममा (comfort) निर्भर हुन्छ। तर ख्रीष्टको शान्ति पवित्र (holy), अनन्त (eternal), र अटल (steadfast) छ। पावलले फिलिप्पी ४:७ मा भनेका छन् कि परमेश्वरको शान्तिले “तिमीहरूको हृदयको रक्षा गर्नेछ।” यसले एक सिपाहीले जस्तै तपाईंको चिन्तित विचारहरूको रक्षा गर्ने काम गर्छ।

त्यसैले म तपाईंलाई सोध्न चाहन्छु:
के येशूले “शान्‍त हो! रोकिजा!” भन्नु भएको कुरा तपाईंलाई कहाँ सुन्न आवश्यक छ?
के तपाईंले आफ्नो डर उहाँलाई सुम्पनुभएको छ?
के परमेश्वरको शान्तिले तपाईंको हृदयको रक्षा गरिरहेको छ, वा तपाईं अझै पनि आँधीबेहरीमा अरूकतै मद्दत खोज्दै हुनुहुन्छ?

३. हामी मार्फत शान्ति

परमेश्वरको शान्ति हामीमा समाप्त हुँदैन। यो हामी मार्फत अरूहारूमा सर्छ।

मत्ती ५:९ ले भन्छ, “धन्य शान्ति स्थापना गर्नेहरू, किनभने तिनीहरू परमेश्वरका पुत्र कहलाइनेछन्।” ध्यान दिनुहोस्, येशूले “शान्ति कायम गर्नेहरू” भन्नुभएन—जो द्वन्द्वबाट टाढा रहन्छन् र आशा गर्छन् कि समस्याहरू हट्नेछन्। उहाँले शान्ति स्थापना गर्नेहरू भन्नुभयो। यो केवल आशिष मात्र होइन; यो एउटा मिशन हो, जीवनको एउटा तरिका हो।

उही येशू जसले हामीलाई परमेश्वरसँग शान्ति ल्याउनुभयो, उहाँले अब हामीलाई अरूलाई उहाँको शान्ति ल्याउन पठाउनुहुन्छ।

• चोट लागेको ठाउँमा क्षमा गर्नु

• रिसको सट्टा नम्रता रोज्नु

• तनाव भएको ठाउँमा सुन्नु

• थाकेकाहरूलाई प्रोत्साहन गर्नु

• अराजकता भएको ठाउँमा शान्ति ल्याउनु

• अरूले द्वन्द्व मात्र देख्दा ख्रीष्टलाई प्रतिबिम्बित गर्नु

स्वर्गदूतहरूले घोषणा गरे:
“सर्वोच्चमा परमेश्वरलाई महिमा, र पृथ्वीमा शान्ति...”

यस क्रिसमसमा, त्यो शान्ति ग्रहण गर्नुहोस् र अरूहारूमा बाड्नुहोस्।

तब स्‍वर्गदूतले तिनीहरूलाई भने, “नडराओ, किनभने हेर, म तिमीहरूलाई बड़ो आनन्‍दको सुसमाचार सुनाउँछु, जो सबै मानिसहरूका निम्‍ति हुनेछ। आज दाऊदको सहरमा तिमीहरूका निम्‍ति एक जना मुक्तिदाताको जन्‍म भएको छ, जो ख्रीष्‍ट प्रभु हुनुहुन्‍छ।”

१. आनन्दको घोषणा — सबै मानिसहरूको लागि

येशू जन्मनुभन्दा पहिले यहूदीहरूले मसीहको प्रतीक्षा कति समयदेखि गरिरहेका थिए?

यदि हामीले पुरानो करारको अन्तिम पुस्तकलाई हेर्‍यौं भने, मलाकीले आउँदै गरेको सन्देशवाहक, बप्तिस्मा दिने यूहन्ना, जसले परमप्रभुको मार्ग तयार पार्नेछन्, र आउँदै गरेको “परमप्रभुको दिन” को बारेमा भविष्यवाणी गरेका थिए। यो भविष्यवाणी येशूको जन्मभन्दा लगभग ४०० वर्ष अगाडिको हो। व्यवस्था १८:१५ मा मोशा जस्तै अगमवक्ताको भविष्यवाणी छ, र विशेष गरी यशैया ७:१४, यशैया ९:६-७, र मीका ५:२ मा बेथलेहेमका शासकको भविष्यवाणी छ। यदि हामीले उत्पत्ति ३:१५ (“स्त्रीको सन्तान”) लाई हेर्‍यौं भने, हामी यो निष्कर्षमा पुग्न सक्छौं कि यहूदीहरूको पर्खाइ लगभग सुरुदेखि नै थियो। तर यदि हामीले दाऊदको करार (२ शमूएल ७:१२-१६) बाट सुरु भएको मसीहको औपचारिक अपेक्षालाई विचार गर्यौं भने, जब परमेश्वरले दाऊदलाई सधैंभरि शासन गर्ने वंशजको प्रतिज्ञा गर्नुभयो, त्यो लगभग १००० ईसा पूर्व (B.C.) थियो। यसको अर्थ येशूको जन्मको लागि यहूदीहरूले लगभग १,००० मसीहको प्रतीक्षा गरिरहेका थिए।

यी दुई पदहरूमा स्वर्गदूतले के घोषणा गरे हेरौं।

स्वर्गदूतले मसीहको आगमनको भविष्यसूचक अपेक्षाको पूर्तिको सही समय घोषणा गर्दैछन्। भविष्यवाणी र पर्खाइको लगभग १,००० वर्ष पछि, पूर्तिको सही समय घोषणा गरिएको छ। र लूका भन्छन् कि इतिहासमा यो महान् घटनाको बारेमा थाहा पाउने पहिलो मानिसहरू लेवी पुजारीहरू, शास्त्रीहरू, सदुकीहरू, फरिसीहरू वा यहूदी अभिजात वर्गका मानिसहरू थिएनन्, तर गोठालाहरू थिए। किन यस्तो भयो होला? स्वर्गदूतले के घोषणा गरे हेरौं? “सबै मानिसहरूका लागि बड़ो आनन्‍दको सुसमाचार।” स्वर्गदूतले यहूदीहरूको लागि आनन्द भनेनन्, तर सबैको लागि आनन्द भन्छन्। ख्रीष्टको जन्मले सबैलाई आनन्द दिन्छ। तर आनन्द भनेको के हो?

ग्रिक भाषामा यो “खारा” (Χαρά) हो। नयाँ नियममा अर्को यस्तै शब्द छ “ख्यारिस” (χάρις) जुन प्रायः “अनुग्रह” भनेर अनुवाद गरिन्छ। तसर्थ आनन्द र अनुग्रह सम्बन्धित छन्। आनन्द र अनुग्रह दुवै परमेश्वोरबाट आउँछन्। र हामीले भन्नसक्छौँ कि साचो आनन्द परमेश्वोरको अनुग्रहबाट आउँछ। यो आनन्द हाम्रो राम्रो परिस्थितिमा आधारित होइन तर परमेश्वोरमा निर्भर छ। मुक्तिदाताको आगमन नै साँचो आनन्द हो। यदि हामीले परिस्थितिलाई हेर्ने हो भने, वास्तवमा, येशूको जन्म वरपरको परिस्थिति अनुकूल थिएन। “यहूदीहरूका राजा” को जन्मको बारेमा थाहा पाएपछि हेरोद राजाले दुई वर्ष मुनिका सबै बालकहरूको नरसंहार गर्ने आदेश दिए।

त्यसोभए, यो आनन्द के को लागि वा के बारेमा होला?

यो आनन्द परमेश्वरको हो र परमेश्वरबाट नै आउँछ। आनन्द भनेको परमेश्वरको पहल हो; उहाँले दिनुहुन्छ र हामी प्राप्त गर्छौं। ध्यानपूर्वक पढ्नुहोस्; पदले “आनन्द गर” वा “आनन्दका साथ ग्रहण गर्नु” भनेको छैन। अनि यो सुसमाचारले आनन्‍द हुने वा ल्याउने भनेको छैन। यसले भन्छ, “म तिमीहरूलाई बड़ो आनन्‍दको सुसमाचार सुनाउँछु।” यो “आनन्‍दको सुसमाचार” हो। यो समाचार आफैंमा आनन्ददायी छ। सरल भाषामा भन्नुपर्दा, येशूको जन्म आनन्द हो। येशूको जन्मको अर्थ संसारमा स्थायी रूपमा अब आनन्द प्रवेश गरेको छ भन्नु हो। संसारभरि हेर्नुहोस् र तपाईंले आनन्द महसुस गर्ने कुनै कारण पाउनुहुनेछैन। युद्ध, राजनीतिक उथलपुथल, सामाजिक असन्तुलन, आर्थिक अनिश्चितता र आर्थिक असमानता संसारभरि नै छ। तैपनि येशूमा, हामी ठूलो आनन्दको शुभ समाचार पाउँछौं, किनभने उहाँ सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण कुरा पुनर्स्थापित गर्न आउनुभएको छ: परमेश्वरसँगको हाम्रो सम्बन्ध। येशू परमेश्वर पितासँगको हाम्रो टुटेको सम्बन्ध पुनर्स्थापित गर्न र यसलाई थप क्षति पुर्‍याउनबाट बचाउन आउनुभएको छ। जब हाम्रो सम्बन्ध परमेश्वरसँग सही हुन्छ, अरू सबै कुरा ठीक ठाउँमा पर्छ। यो नै साँचो आनन्दको सुसमाचार हो।

पाठ: येशू हाम्रो आनन्दको कारण हुनुहुन्छ, हाम्रो राम्रो परिस्थिति होइन।

२. आनन्दको अनुभव — परमेश्वरको उपस्थितिमा

(भजनसंग्रह १६:११, यूहन्ना १५:११)

साँचो आनन्द भावनात्मक प्रचार वा प्रवृत्ति (emotional hype) होइन; यो ख्रीष्टसँगको घनिष्ठ सम्बन्धबाट बग्छ। येशू भन्नुहुन्छ कि उहाँको आनन्द हामीमा हुन सक्छ। यो वास्तविक, स्थिर र पूर्ण हुन्छ। “इम्मानुएल” को अर्थ “परमेश्वर हामीसँग” हो। परमेश्वर हामीसँग हुनुहुन्छ, तर के तपाईं उहाँसँग हुनुहुन्छ? किन हामी परमेश्वरसँगको हाम्रो निकटतालाई नवीकरण नगर्ने?

पाठ: आनन्द एक क्षणमा होइन तर लामो सम्बन्धमा पाइन्छ।

३. आनन्दले बलियो बनाउँछ — लामो यात्राको लागि

(नहेम्याह ८:१०, हबकूक ३:१७-१८)

परमेश्वरको आनन्दले पर्खाइ, अनिश्चितता र संघर्षको समयमा बल दिन्छ। हबक्कूक आफ्नो वरिपरि केही आशा नदेख्दा पनि आनन्दित हुन्छन्। परमप्रभुको आनन्द स्थिर छ, जो उहाँको विश्वासयोग्यतामा गडिएको छ।

पाठ: परमप्रभुको आनन्द आजको लागि हाम्रो बल र भोलिको लागि हाम्रो आशा हो।

यो क्रिसमसमा तपाईं यो आनन्दको खबर कसलाई सुनाउनु हुन्छ?

क्रिसमस आयो!

अब चर्चहरूमा धेरै चहल-पहल हुन्छ।

इस्टरमा तेती चहल-पहल नहोला। काठमाडौंमा पहिले इस्टरको र्‍याली हुन्थ्यो, तर त्यो पनि अब्ब बिस्तारै निषेधित गर्निने होला। “असल शुक्रबार” मा त चर्चमा तेती केहि हुँदैन, धेरैमा बेलुकीको संगति हुन्छ। तर जे भए पनि क्रिसमस जतिको चहल-पहल चाहिँ यी दिनहरूमा हुँदैनन्। पेन्तेकोसको दिनमा त झनै केहि हुँदैन।

नेपालमा त क्रिसमसको दिनलाई क्रिश्चियनहरूले “बडा दिन” पनि भन्छन्। धेरै क्रिश्चियनहरूको लागि त यो दिन “दशैं” जतिकै पनि भएकोछ। यो दिनमा “दशैं” मा जस्तै गरि मीठो खाने, राम्रो लुगा लगाउने, चर्चमा गएर रमाइलो गर्ने दिन भएकोछ। उत्सव मनाउनुमा केही गलत छैन। मुक्तिदाताको जन्मोत्सव मनाउनुमा केही गलत छैन, तर उनीहरूले क्रिसमसको अर्थ बिर्सेका छन्, क्रिसमस मनाउनु पछाडीको कारण बिर्सेका छन्।

अब ती दिनहरू चाँडै नजिकिँदैछन् जब नेपाली क्रिश्चियनहरूको आउँदो पुस्ताले क्रिसमसलाई केवल एक सांस्कृतिक पर्वको रूपमा मात्र हेर्नेछन्। हामी आज हाम्रा चर्चहरूमा पनि यस्तै संकेतहरू देखिरहेका छौं। धेरै क्रिश्चियन युवाहरूलाई थाहा छैन कि तिनीहरू किन चर्च जान्छन्। दुःखको कुरा, उनीहरूले या त त्यो कुरा बिर्सेका छन् वा कहिल्यै आफ्नो विश्वासको वास्तविक कारण सिकेकाछैनन्।

केही आमाबाबुले आफ्ना छोराछोरीहरूलाई बाइबलीय सत्य सिकाउन बेवास्ता गरेका छन्। अरूले त आफ्नै गवाही पनि आफ्ना छोराछोरीहरूसँग बाँडेका छैनन्। फलस्वरूप, यी युवा “क्रिश्चियनहरू” लाई आफ्ना आमाबाबुको विश्वासको बारेमा थोरै मात्र थाहा छ, आफ्नै विश्वासको कुरा त परको कुरा भो। उनीहरूलाई थाहा छैन कि उनीहरू चर्च किन जान्छन्। उनीहरूलाई थाहा छैन कि येशू को हुनुहुन्छ। उनीहरूले बुझ्दैनन् कि येशूले के गर्नुभयो वा येशू दुई हजार वर्ष अघि किन जन्मनुभयो। उनीहरूलाई थाहा भएको कुरा के हो भने क्रिसमस एउटा “क्रिश्चियन” उत्सव हो, र उनीहरूका आमाबाबुले उनीहरूलाई चर्चमा लागेकाछन् र उनीहरूले आफूलाई “क्रिश्चियन” भनेर भनेको कारणले उनीहरू यस उत्सवमा भाग लिन्छन्।

आज केही नेपाली चर्चहरूलाई हेर्नुभयो भने, उनीहरू आगामी क्रिसमस कार्यक्रमको तयारी र योजनामा ​​व्यस्त छन्। अनि यो असल कुरा हो। तर यसैबीच, उनीहरूले आफ्नो दैनिक जीवनमा येशूसँगको आफ्नो सम्बन्धलाई बेवास्ता गरिरहेकाछन्। उनीहरू बाइबल पनि पढ्दैनन्, अध्ययन गर्नु त परको कुरा। उनीहरू चर्च जान्छन्, तर प्रवचन सुन्दैनन्। प्रवचन सुने पनि त्यो अनुसार जिउँदैनन्। उनीहरूको लागि चर्च जानु एउटा सामाजिक काम मात्र भएको छ — एउटा “क्रिश्चियन” ले गर्नुपर्ने कुरा। उनीहरूले आफ्नो सोच्ने तरिका, जीवन शैली, व्यापार गर्ने तरिका, अरूसँगको व्यवहार, वा बोल्ने तरिका पनि परिवर्तन गरेका छैनन्। शनिबार मन्दिरको साटो चर्च जाने बाहेक अरू केही परिवर्तन उनीहरूको जीवनमा भएको छैन। हुनु उही फोहोर शरीर हो, खालि बाहिरि लुगा मात्र फरक छ।

उनीहरूले परमेश्वरको आराधना बाइबलीय रूपमा कसरी गर्ने भनेर पनि सिकेका छैनन्। उनीहरू दाऊदले गरेझैं परमेश्वरको आराधना गर्दैनन्। जब उनीहरू “उपासना” गर्छन्, उनीहरूले अन्ततः आफैंमा ध्यान केन्द्रित गर्छन्। चर्च सेवामा सँगी विश्वासीहरूले चढाउने “प्रशंसाका प्रार्थनाहरू” को समयमा तपाईंले यो याद गर्नुभएको हुनपर्छ। उनीहरूका शब्दहरूले परमेश्वरको बारेमा थोरै, र कहिलेकाहीं केही पनि बोल्दैनन्, तर आफ्नै बारेमा धेरै कुरा भन्छन्। उनीहरूको प्रार्थना यस्तो हुन्छन्, “परमेश्वर, मलाई जीवन दिनुभएकोमा, मलाई बचाउनुभएकोमा, मेरा पापहरू क्षमा गर्नुभएकोमा, मलाई आशीर्वाद दिनुभएकोमा, मलाई स्वतन्त्रता दिनुभएकोमा धन्यवाद,” आदि इत्यादि। ध्यान दिनुहोस् कि उनीहरूको “प्रशंसा” परमेश्वरमा भन्दा आफैंमा बढी केन्द्रित छ -- “मलाई…”।

यसबाहेक, उनीहरूको जीवन अपरिवर्तित छ। उनीहरू अझै पनि ठगी गर्छन्, फाइदा उठाउन प्रणालीहरूमा कमजोरीहरू खोज्छन्, आफूले चाहेको कुरा प्राप्त गर्न झूट बोल्छन्, र त्यसपछि परमेश्वरले यस प्रक्रियामा उनीहरूलाई “आशीष” दिनुभएको छ भनी घमण्ड गर्छन्। कसैले एक पटक चर्चमा भन्नुभयो कि उनले सरकारबाट आर्थिक सहयोग पाएका थिए किनभने उनले सरकारलाई आम्दानी धेरै कम घोषित गरेका थिए। तर त्यही व्यक्तिले आम्दानीका अन्य स्रोतहरू लुकाएको स्वीकार गरे। यसलाई कसरी आशीष मान्न सकिन्छ? के यो पवित्र आत्मालाई झूट बोलेको होइन र?

त्यसोभए, “क्रिसमस” मनाउन हतार गर्नु अघि हामीले पहिले आफ्नो जीवनको जाँच गर्नु र आफ्नो जीवन व्यवस्थित गर्नु उचित हुन्छ। क्रिसमसको भोजमा के खाने, कुन कपडा लगाउने, कस्तो कार्यक्रम गर्ने योजना बनाउनु अघि, हामीले पहिले क्रिसमसको अर्थ र उद्देश्य सिक्नु पर्छ। त्यसपछि हामी क्रिसमसको उत्सवलाई कसरी अझ फलदायी र अर्थपूर्ण बनाउन सक्छौं भनेर सोच्न सक्छौं।

यस पटक “क्रिसमस” हामी आत्मा र सत्यतामा कसरी मनाउन सक्छौं?

गीत नगाउने आराधना सेवा कस्तो होला? कल्पना गर्नुहोस्। यदि आज चर्चहरूमा गीत गाउन रोक्ने हो भने ती चर्चहरूमा जानेहरुको संख्या घट्नेछ, विशेष गरी जवानहरूको। किन? किनभने धेरै ख्रीष्टियनहरूको लागि, संगीत मुख्य आकर्षण बनेको छ।

मैले एक पटक गीत नगाउने चर्च सेवा सुरु गर्ने प्रयास गरेको थिएँ, र यो चुनौतीपूर्ण थियो। मानिसहरूलाई असहज महसुस भयो, र यो एक संघर्ष थियो। म सायद चर्च नगएका मानिसहरूको लागि गीत बिना सेवा सुरु गर्न सक्थें होला, तर चर्चसँग पहिले नै परिचित भएकाहरूसँग, यो धेरै गाह्रो थियो। हाम्रो चर्चको पहिलो वर्षमा, हामीले केवल तीन गीतहरू गायौं: सुरुमा एउटा, भजनसंग्रह पढेपछि एउटा, र वचन पछि एउटा। दोस्रो वर्षमा, मैले सुरुमा थप दुई गीतहरू थपे। यसो गर्नुको पछि मेरो कारणहरू छन्, जुन म अर्को लेखमा व्याख्या गर्नेछु। तैपनि, मेरो अनुभवले मलाई एउटा गहिरो प्रश्न सोध्न प्रेरित गर्‍यो: हाम्रा संगतिहरूमा गीत गाउनु किन यस्तो आवश्यक वा अनिवार्य छ?

गायनलाई आराधनाको केन्द्रबिन्दुको रूपमा लिने प्रवृत्ति बढ्दो देखिन्छ, मानौं शनिबारको सेवा गीत बिना हुनै सक्दैन। वास्तवमा, यदि गीतहरू नभएको भए, धेरैजसो सेवाहरू एक घण्टा भन्दा कम समय हुने थिए। धेरैलाई, त्यो संगतिको समय अपूर्ण लाग्ने थियो वचन प्रचार, प्रार्थना र बाइबल पढाइ भएता पनि। तर के गीत, गायन, वा संगीतमा यो जोड साँच्चै बाइबलीय छ?

बाइबलले गीत वा संगीत बारेमा निश्चनै कुरा गर्छ। गीतहरूमा समर्पित भजनहरूको एउटा सम्पूर्ण पुस्तक नै छ जसलाई हामी भजनसंग्रह भन्छौं। विलापको पुस्तक काव्यात्मक विलापहरूको संकलनको रूपमा लेखिएको छ, धेरैजसो एक्रोस्टिक भजनको रूपमा (प्रत्येक पद क्रमिक हिब्रू अक्षरहरूबाट सुरु हुन्छ)। यी यरूशलेमको विनाशको लागि अन्त्येष्टि भजनहरू जस्तै संरचित छन्। वास्तवमा, बाइबलमा धेरै धेरै गीतहरू र गीतको ढाँचामा लेखिएका अंशहरू छन्। अय्यूबको धेरैजसो भाग काव्यात्मक रूपमा लेखिएको छ, जस्तै विलाप, मन्तब्य र प्रशंसाका कविताहरूको श्रृंखला, यद्यपि संगीतमय अर्थमा “गीतहरू” होइनन्, तिनीहरूको संरचना भजन जस्तै छ। एफिसी ५:१९, कलस्सी ३:१६, र याकूब ५:१३ जस्ता पदहरूले पनि विश्वासीहरूलाई भजन (Psalms), भजन (hymns) र आध्यात्मिक (spiritual) गीतहरू गाउन प्रोत्साहित गर्छन्। यसबाहेक, गायन प्रारम्भिक यहूदी ख्रीष्टियनहरूको सामुदायिक जीवनको हिस्सा थियो र अझै पनि प्रशंसा र धन्यवाद व्यक्त गर्ने यो अर्थपूर्ण तरिका हो।

तर यहाँ महत्वपूर्ण बुँदा छ, बाइबलले गायनलाई प्रोत्साहन दिए पनि, यसले यसलाई कहिल्यै पनि आराधनाको प्राथमिक विधिमा (ordinance) उचाल्दैन। गायन एउटा उपकरण (tool) हो, मुख्य कुरा (main thing) होइन। दुर्भाग्यवश, धेरै आधुनिक सन्दर्भहरूमा, यो उपकरण केन्द्रबिन्दु बनेको छ। हामीलाई “परमेश्वरको स्तुति गाउन” वा “गाउँदै परमेश्वरको प्रशंसा गर्न” भन्ने पदहरू प्रायः गायन वा गीत आफैंमा कुनै न कुनै रूपमा ईश्वरीय (divine, holy) हो भनेर संकेत गर्छ वा गीत गाउनु आराधना गर्नु बराबर हो जस्तो लाग्छ।

परमेश्वरको प्रशंसा गाउनु (गीत मार्फत उहाँका कामहरू घोषणा गर्नु) र गाउनु नै परमेश्वरलाई सबैभन्दा बढी प्रसन्न पार्ने कार्य हो भन्ने सोच्नुमा भिन्नता छ। बाइबलले हामीलाई सबै कुरामा परमेश्वरको महिमा गर्न आह्वान गर्दछ:

• “यसकारण चाहे तिमीहरू खाओ, अथवा पिओ, वा तिमीहरू जेसुकै गर, सबै परमेश्‍वरका महिमाको निम्‍ति गर।” (१ कोरिन्थी १०:३१)

• “कुरा वा काममा जे-जे गर्छौ, सबै कुरा उहाँद्वारा नै परमेश्‍वर पितालाई धन्‍यवाद चढ़ाउँदै प्रभु येशूको नाउँमा गर।” (कलस्सी ३:१७)

• “यसरी नै तिमीहरूको ज्‍योति मानिसहरूका सामुन्‍ने चम्‍कोस्, र तिनीहरूले तिमीहरूका सुकर्म देखून्, र स्‍वर्गमा हुनुहुने तिमीहरूका पिताको महिमा गरून्‌।” (मत्ती ५:१६)

परमेश्वरको आराधना भनेको गीतहरूमा मात्र सीमित छैन। यसमा प्रार्थना, परमेश्वरको वचनको पठन र शिक्षा, आज्ञाकारिता र दैनिक जीवनयापन समावेश छ। गीत परमेश्वरको महिमा गर्ने एक तरिका मात्र हो, यो एक मात्र तरिका होइन। म यहाँसम्म पनि सुझाव दिन्छु कि गीतहरू शनिबारको आराधना सेवामा आवश्यक छैन। यदि तपाईं गाउन चाहनुहुन्छ भने, सेवाको अघि वा पछि त्यसो गर्नुहोस्। यदि तपाईंले यसो गर्ने प्रयास गर्नुभयो भने, तपाईंले सम्भवतः थोरैले मात्र शनिबारको आराधना सेवामा भाग लिएको पाउनुहुनेछ, किनभने उनीहरूको उद्देश्य कहिल्यै पनि गीतहरू द्वारा परमेश्वरको आराधना गर्ने थिएन। धेरैका लागि, गीत गाउनु भनेको परमेश्वरको आराधना गरिरहेको छु भन्ने मात्र महसुस गर्ने एउटा तरिका हो। यस अर्थमा, गीतहरूले प्रायः परमेश्वरको सेवा गर्नुभन्दा त्यो गीत गाउनेको बढी सेवा गर्छ।

यो मनोवृत्ति गीत रिहर्सलको (rehearsal) कुरा आउँदा स्पष्ट हुन्छ। गीतहरू मार्फत परमेश्वरको प्रशंसा गर्न मन पराउने धेरै ख्रीष्टियनहरू घरमा र चर्चको अभ्यासमा विरलै भाग लिन्छन्। यदि गीत रिहर्सलको लागि आमन्त्रित गरियो भने, उनीहरू प्रायः अस्वीकार गर्छन् वा बहाना गर्छन्। आफ्नो बचाउमा, उनीहरू तर्क गर्न सक्छन् कि परमेश्वरको प्रशंसा गर्न, व्यक्तिलाई “प्रोफेसनल” गायक हुनु आवश्यक छैन, तर सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण कुरा आराधनाको लागि हृदय हो भनेर। यद्यपि, यदि त्यो सत्यमा विश्वास गरेको भए, किन यी विश्वासीहरू नै आफ्ना आवाज सुधार गर्न वा आफ्ना गीतहरू मार्फत परमेश्वरको महिमा गर्न उचित प्रविधिहरू सिक्नमा समय खर्च गर्दैनन्?

दुःखको कुरा, धेरै चर्चहरूले संगीतलाई आराधनाका अन्य मुख्य तत्वहरूलाई ओझेलमा पार्न अनुमति दिएका छन्। गीतहरूको लागि थप समय बनाउन बाइबलबाट शिक्षा, प्रार्थना, धर्मशास्त्र पठन र चिन्तनलाई प्रायः छोटो समय वा किनारा लगाइन्छ। कतिपय अवस्थामा, चर्चको सुचनाहरूले पनि यी आवश्यक कुराहरू भन्दा बढी समय पाउँछन्। यो असंतुलनलाई सम्बोधन गर्न आवश्यक छ। गीतहरूलाई सेवाको केन्द्रबिन्दुको रूपमा होइन, हामीलाई परमेश्वरतिर औंल्याउने उपकरणको रूपमा प्रयोग गर्नुपर्छ। तिनीहरूले वचनको सेवा गर्नुपर्छ, यसलाई प्रतिस्थापन गर्नु हुँदैन। जब गीत आफैंमा लक्ष्य बन्छ, यसले आराधनालाई साँचो भक्तिको सट्टा प्रदर्शन वा भावनात्मक अनुभवमा परिणत गर्ने जोखिम हुन्छ।

गीतहरू परमेश्वरबाटको अद्भुत उपहार हुन्। यिनीहरूले हामीलाई सत्य व्यक्त गर्न, धन्यवाद दिन र चर्चलाई एकताबद्ध गर्न मद्दत गर्छन्। तर गीत गाउनु कुनै विधि होइन। बाइबलले विश्वासीहरूलाई प्रशंसा, धन्यवाद र शिक्षामा गाउन प्रोत्साहित गरे तापनि, यो ख्रीष्टद्वारा चर्चको लागि आवश्यक अनुष्ठानको रूपमा कहिल्यै स्थापित गरिएको थिएन। गीतहरू आराधनाको माध्यम हुन्, बप्तिस्मा वा प्रभुभोज जस्ता आज्ञा गरिएको विधि होइनन्। हाम्रो आराधनालाई बाइबलसँग पुन: मिलाउनुपर्छ। धर्मशास्त्र, प्रार्थना र संगतिले हामीलाई सबै कुराभन्दा माथि ख्रीष्टमा डोऱ्याउनपर्छ।

आफूलाई ख्रीष्टियन भनाउने कोहीहरूले कसरी खुलेआम झूट बोल्न सक्छन् र छलमा आधारित जीवन बिताउन सक्छन् भन्ने कुरा देखेर म छक्क पर्छु।

यो कुरा विशेष गरी जब तपाईं विदेशमा बस्नुहुन्छ तब स्पष्ट हुन्छ। जब तपाईं यी “क्रिश्चियनहरू” लाई भेट्नुहुन्छ तब तपाईंले प्रत्यक्ष रूपमा देख्नुहुनेछ कि उनीहरुले कसरी वास्तविक जीवन बिताउँछन्। जब तपाईं कामको लागि वा बस्नको लागि विदेश जानुहुन्छ, क्रिश्चियन चर्च फेला पार्न प्रायः चुनौतीपूर्ण हुन्छ। तपाईं वरपरका मानिसहरूलाई सोध्नहुन्छ र सायद नेपालका साथीहरूलाई यदि उनीहरूलाई यस क्षेत्रमा कुनै चर्च वा क्रिश्चियनहरू थाहा छ भने। केही खोजी पछि, तपाईंले अन्ततः एउटा चर्च फेला पार्नुहुन्छ र जानुहुन्छ।

तर केही सदस्यहरूलाई भेटेर उनीहरूसँग कुराकानी गरेपछि, तपाईंलाई लाग्छ कि तपाईं किन एस्तो चर्चमा आउनुभो। उनीहरूले भनेको कुरा तपाईंको लागि निराशाजनक हुन्छ। उदाहरणका लागि, विदेशमा बस्ने धेरै नेपाली क्रिश्चियनहरू आइतबार वा सार्वजनिक बिदामा पनि चर्च जाँदैनन्। किन? किनभने आइतबार वा सार्वजनिक बिदाका दिनहरूमा उनीहरूले धेरै पैसा कमाउन सक्छन्। यी दिनहरूमा, व्यवसायहरूले सामान्यतया हप्ताको तुलनामा उच्च तलब दरहरू प्रदान गर्छन्, त्यसैले उनीहरू अरू क्रिश्चियनहरूसँग परमेश्वरको आराधना गर्नुको सट्टो काम गर्छन्।

हो, केही ख्रीष्टियनहरूको काम वा अफिस आइतबार खुला हुन्छ र अन्य दिनहरूमा बन्द हुन्छ। यद्यपि, म यहाँ त्यो कामको बारेमा कुरा गरिरहेको छैन। यी ख्रीष्टियनहरूसँग चर्च नजानुको (यद्यपि यो दु:खद भएपनि) वास्तविक कारण छ।

यद्यपि, जब तपाईंले वास्तवमा चर्च जाने ख्रीष्टियनहरू भेट्टाउनुहुन्छ, तपाईंले उनीहरूको जीवन बाइबलको विपरीत देख्नुहुन्छ।

उदाहरणका लागि, विद्यार्थी (student) वा दिपेनडेनट् (dependent) भिसा भएकाहरूलाई लिनुहोस्। यी भिसाहरूले सामान्यतया उनीहरूलाई प्रति हप्ता निश्चित समय काम गर्नलाई तोकेको हुन्छ। मानौं उनीहरूलाई हप्तामा २४ घण्टा काम गर्न अनुमति छ। तैपनि, धेरै जनाहरू ३० घण्टा वा सोभन्दा बढी काम गर्ने घमण्ड गर्छन् र थप जागिर खोज्नको लागि प्रार्थना पनि गर्छन्। के एस्तो प्रार्थनाको सुनवाई हुन्छ होला त?

अर्कोतर्फ, वैध कार्य (work) भिसा भएका कोही व्यक्तिहरूले बैंक लेनदेन मार्फत आफ्नो आम्दानी ट्र्याक (income track) नगर्नको लागि नगद भुक्तानी (hand cash) गर्ने काम खोज्छन्। दुःखको कुरा, कोहीको लागि, यो उनीहरूको प्रार्थना अनुरोधको केन्द्रबिन्दु बन्छ: “प्रभु, hand cash काम पाएको होस्।” के एस्तो प्रार्थनाको सुनवाई हुन्छ?

यी कस्तो किसिमका ख्रीष्टियनहरू हुन्? नियम तोडेकोमा (छल गरेकोमा) किन यति गर्व गर्छन्? उनीहरू आफ्नो विश्वासको बिपरित कसरी बाँच्न सक्छन्?

के बाइबलले हामीलाई कानून तोड्न वा बङ्ग्याउन सिकाउँछ? के केवल पक्राउ पर्नबाट बच्न लागि बाँच्न ख्रीष्टियनहरूको उद्देश्य हो?

त्यसोभए, यी “ख्रीष्टियनहरू” किन यसरी बाँचिरहेका छन्? के उनीहरूलाई कुनै लाज छैन?

बाइबलमा हामीले येशूको रगतले विश्वासीहरूलाई "धुन", "घेरामा राख्न", वा "डुबाउन" भन्ने कुनै पनि पद पाउँदैनौं।

बाइबलले हामीलाई बताउँछ कि परमेश्वरले हामीलाई घेर्न आफ्ना स्वर्गदूतहरू पठाउन सक्नुहुन्छ (भजनसंग्रह ९१:११, हिब्रू १:१४), तर उहाँको रगतले हामीलाई कहिल्यै घेर्नुहुन्न। पुरानो नियममा, हामी रगतको बारेमा धेरै सन्दर्भहरू देख्छौं, तर तिनीहरू प्रत्यक्ष रूपमा मन्दिरको भेटीहरूसँग सम्बन्धित छन् (लेवी ४, ५, ८, ९)।

त्यसो भए किन केही क्रिश्चियनहरूले यो शब्दावली प्रयोग गर्छन्?

पहिलो, किनभने उनीहरूले अरूले यो शब्दावली प्रयोग गरेको सुनेका छन्। दोस्रो, केही पदहरू छन् जसले येशूको रगतलाई संकेत गर्दछ। र तेस्रो, यी ईसाईहरूले ती पदहरू राम्ररी बुझेका छैनन् तर पनि प्रयोग गर्छन् किनभने यो नेपाली संस्कृतिमा मिलेको जस्तो देखिन्छ।

त्यसकारण, हामीले परमेश्वरको वचन कसरी प्रयोग गर्छौं भन्ने बारेमा धेरै होसियार हुनुपर्छ।

त्यसो भए बाइबलले के भन्छ?

पापको क्षमा र शुद्धीकरण

मत्ती २६:२८ – "किनभने यो नयाँ करारको मेरो रगत हो, जो धेरैका निम्‍ति पापको प्रायश्‍चितको लागि बगाइन्‍छ।"

एफिसी १:७ – "उहाँको अपार अनुग्रहअनुसार ख्रीष्‍टको रगतद्वारा हामी उहाँमा उद्धार, हाम्रा पापको क्षमा, पाउँछौ…"

१ यूहन्ना १:७ – "…उहाँको पुत्र येशूको रगतले हामीलाई सबै पापबाट शुद्ध पार्छ।”

प्रकाश १:५ – “…हामीलाई प्रेम गर्नुहुने र आफ्‍नो रगतले हामीलाई हाम्रा पापबाट स्‍वतन्‍त्र पार्नुहुनेलाई…”

सारांश: येशूको रगतले क्षमा, शुद्धीकरण र पापबाट मुक्ति ल्याउँछ।

परमेश्वरमा पहुँच र मेलमिलाप

रोमी ५:९ – "यसकारण उहाँको रगतद्वारा धर्मी ठहरिएका हुनाले…”

एफिसी २:१३ – "तर तिमीहरू, जो त्‍यस बेला ख्रीष्‍ट येशूबाट टाढ़ा थियौ, अब ख्रीष्‍टको रगतले नजिक भएका छौ।"

हिब्रू १०:१९ – "येशूको रगतद्वारा महापवित्र स्‍थानमा प्रवेश गर्ने साहस हामीलाई हुन्‍छ।"

सारांश: येशूको रगतले हामीलाई परमेश्वरसँग शान्ति र उहाँको उपस्थितिमा खुला पहुँच दिन्छ।

नयाँ करारलाई छाप लगाउने

हिब्रू ९:१४-१५ – “...ख्रीष्‍टको रगतले त झन्‌ कति बढ़ी गरी तिमीहरूका विवेकलाई मरेका कामहरूबाट शुद्ध पार्नेछ…यसैकारण उहाँ नयाँ करारका मध्‍यस्‍थ हुनुहुन्‍छ…"

हिब्रू १३:२० – “...अनन्‍त करारको रगतद्वारा मृत्‍युबाट जीवित पार्नुहुने…”

सारांश: येशूको रगतले नयाँ करारलाई छाप लगाउँछ र विवेकलाई शुद्ध पार्छ।

शैतानमाथि विजय

प्रकाश १२:११ – “तिनीहरूले थुमाको रगत र आफ्नो गवाहीको वचनद्वारा त्यसलाई जितेका छन्…”

सारांश: येशूको रगतले आत्मिक विजय दिन्छ, तर धार्मिक कार्यहरूद्वारा होइन — विश्वास र गवाहीद्वारा।

प्रकाश ७:१४ को गलत अर्थ वा बुझाई

“यिनीहरू ती नै हुन्, जुनहरू महासङ्कष्‍टबाट आएका हुन्, र तिनीहरूले आ-आफ्‍ना पोशाकहरू थुमाको रगतमा धोएर सेता बनाएका छन्‌।"

कसै-कसैले यो पदलाई गलत बुझ्न सक्छन्। यो पदले हामीलाई हाम्रा लुगाहरू थुमाको रगतमा धुन भनेको छैन। यसले येशू ख्रीष्टको बलिदानको शुद्धीकरण शक्तिलाई जोड दिन्छ। यसले सिकाउँछ की मुक्ति र शुद्धता कर्महरूद्वारा कमाइँदैन तर येशूको रगतद्वारा आउँछ, जो उहाँको प्रायश्चित-मृत्युको प्रतीक हो। त्यसैले, क्रिश्चियनहरूले बारम्बार येशूको रगतमा आफूलाई धुनु पर्दैन। यो येशूले एक पटक र सधैंको लागि गरिसक्नुभएको छ।

पद १-३ दाऊदले आफूसँगै परमेश्वरको प्रशंसा गर्न बोलाउँछन्।

पद — परमेश्‍वरका गुण/चरित्र — परमेश्‍वरका काम

४ — सुन्नुहुने, छुटकारा दिनुहुने — प्रार्थनाको जवाफ दिनुहुन्छ; डरबाट छुटकारा दिनुहुन्छ

६ — पुकार सुन्नुहुने, बचाउनुहुने — दु:खितहरूको कुरा सुन्नुहुन्छ; समस्याहरूबाट बचाउनुहुन्छ

७ — रक्षक, रक्षागर्नुहुने — रक्षा गर्न आफ्नो स्वर्गदूत पठाउँनुहुन्छ; उद्धार गर्नुहुन्छ

८ — भला, शरणदिनुहुने — उहाँ भला र आश्रयदिनुहुने हुनुहुन्छ

९ — जुटाउनुहुने — उहाँमा कुनै अभाव छैन; उहाँले सधैं असल कुराहरू प्रदान गर्नुहुन्छ; परमप्रभुको भय असल हो

पद ११-१४ दाऊदले परमप्रभुको भय सिकाउँछन्।

१५ — हेरचाह गर्ने, सतर्क हुनुहुन्छ — परमप्रभुले देख्नुहुन्छ र सुन्नुहुन्छ

१६ — दुष्टताको विरोधमा हुनुहुन्छ — उहाँ दुष्टताको विरुद्धमा हुनुहुन्छ र तिनीहरूलाई पूर्ण रूपमा नष्ट गर्नुहुन्छ।

१७ — सुन्नुहुने, उद्धारकर्ता — सुन्नुहुन्छ र समस्याबाट मुक्ति दिनुहुन्छ

१८ — दयालु, नजिक — टुटेको हृदयहरूको नजिक हुनुहुन्छ; चूर्ण आत्मा भएकाहरूलाई बचाउँनुहुन्छ

१९ — उद्धारकर्ता — कष्टहरूबाट मुक्ति दिनुहुन्छ

२० — रक्षक, संरक्षक — सबै हाड़हरूको रक्षा गर्नुहुन्‍छ; एउटै पनि भाँचिँनदिनुहुन्न

२१ — निष्पक्ष न्यायाधीश — उहाँले विनाश ल्याउन निष्पक्षपूर्वक न्याय गर्नुहुन्छ।

२२ — उद्धारकर्ता — उहाँले छुटकारा दिनुहुन्छ; उहाँले दोषी ठहराउनुहुन्न

धेरै क्रिस्चियनहरूले अरू विश्वासीहरूसँगको भेटघाटलाई संगति (फेलोशिप fellowship) भनेर बुझ्छन्। कसैले अरू विश्वासीहरूसँग खाना खाने र पिउने कुरालाई संगति भनेर बुझ्छन्। अनि अरूले भजन र गीत गाउन भेला हुनुलाई संगति भनेर सोच्छन्। तर, यो बुझाइ गलत हो। खाना खानु (लन्च, डिनर), कुराकानी गर्नु, वा जन्मदिनको पार्टीमा भेट्नु बाइबलअनुसारको संगति होइन। साँचो संगति (क्वाइनोनिया koinonia) मा ख्रीष्टको प्रशंसा हुन्छ। उहाँबिना कुनै क्रिस्चियन भेला साँचो रुपमा संगति हुँदैन, यो केवल क्वाइनोनोस (koinonos) मात्र हुन्छ, जसमा सहभागीहरू आफूप्रति केन्द्रित हुन्छन्। येशूको बढाई नगरी विश्वासीहरूसँग डिनर गर्नु रमाइलो हुन सक्छ, तर यो संगति होइन। फेरि, परमेश्वरको प्रशंसा गर्नु पछिको विचार (afterthought) हुन हुँदैन। परमेश्वरनै संगतिको मुख्य विषय हुनुपर्छ। जहाँ विश्वासीहरू एकअर्कासँग परमेश्वोरको अनुग्रह, दया र आशीषको कुरा गर्छन्, सँगै प्रार्थना गर्छन्, र येशूमा एकअर्कालाई उत्साहित गर्छन्, त्यो संगति हो।

अर्थात्, यदि कुनै भेला परमेश्वर बिना हुन्छ भने, त्यो केवल सामाजिक कार्यक्रम मात्र हुन्छ, र आत्मिक दृष्टिले यो चोरहरूको भेला जस्तो हुन सक्छ, विशेष गरी जब तपाईं चर्चमा वा संगतिको लागि भेट्दै हुनुहुन्छ। जब येशूले मन्दिरमा मानिसहरूले मन्दिर आफ्नो स्वार्थका लागि प्रयोग गरेको देख्नुभयो, उनले के गर्नु र भन्नुभयो, ध्यान दिनुहोस्:

“येशू परमेश्‍वरको मन्‍दिरमा प्रवेश गर्नुभयो। अनि उहाँले मन्‍दिरमा किनबेच गर्ने सबैलाई धपाउनुभयो, र पैसा साट्‌नेहरूका टेबिल, र परेवा बेच्‍नेहरूका आसन पल्‍टाइदिनुभयो। उहाँले तिनीहरूलाई भन्‍नुभयो, “यो लेखिएको छ, ‘मेरो घर प्रार्थनाको घर कहलाइनेछ।’ तर तिमीहरूले यसलाई डाँकूहरूको अड्डा बनाएका छौ।””

(मत्ती २१:१२-१३; मार्क ११:१५-१७; लूका १९:४५-४६; यूहन्ना २:१३-१६)

येशूका अनुयायीहरुले प्रेरितहरू (अपोस्टल Apostle) को शिक्षा, संगति, रोटी भाँच्‍ने, र प्रार्थनामा आफूलाई समर्पित गरे (प्रेरित २:४२)। पावलले हाम्रो संगति स्वयं येशूसँग भएको कुरा स्मरण गराउँछन्, जाहाँ हामीलाई बोलाइएको छ (१ कोरिन्थी १:९)। यूहन्नाले १ यूहन्ना १:३-४ मा यस सत्यलाई दोहोर्याउँछन्, जसले हाम्रो संगति येशूसँगको आत्मिक एकता हो भन्ने देखाउँछ। ग्रीक शब्द क्वाइनोनियाको (koinonia) अर्थ “साझेदारी गर्नु” हो, र नयाँ करारमा यो सधैं येशूसँगको साझेदारीमा संकेत गर्दछ (फिलिप्पी ३:१०; १ कोरिन्थी १०:१६)। यसको विपरीत, क्वाइनोनोस (koinonos) केवल व्यवसाय वा सहकर्मीसँग साझेदारी हुन सक्छ (लूका ५:१०)।

१ यूहन्ना १ मा, यूहन्नाले गलत शिक्षासँग सामना गर्दै हुनुहुन्छ जसले परमेश्वरलाई चिन्ने दावी त गर्छ तर अरू विश्वासीहरूसँगको संगति चाहिँ बेवास्ता गर्छ। परमेश्वरसँगको साँचो संगति उहाँका मानिसहरूसँगको संगति मार्फत प्रकट हुन्छ; अरूसँगको हाम्रो सम्बन्धले परमेश्वरसँगको हाम्रो सम्बन्धको प्रमाण दिन्छ (यूहन्ना १३:३४-३५)। यस संगतिले परमेश्वरको तीन उद्देश्य पूरा गर्छ: विश्वासमा एकअर्कालाई सुदृढ बनाउने (हिब्रु १०:२४-२५), येशूमा एकता बलियो बनाउने (एफिसी ४:३), र विश्वासीहरूलाई आत्मिक रूपमा हृदय कठोर गर्न देखि रोक्ने (हिब्रु ३:१३)।

बाइबलले हामीलाई आतिथ्यपूर्ण बन्न, एकअर्कालाई सहयोग गर्न, र एकअर्काको हेरचाह गर्न सिकाउँछ (१ पत्रुस ४:९; ३ यूहन्ना १:८; रोमी १२:१३)। तर, यी कार्यहरू कहिल्यै पनि हाम्रो संगतिको मुख्य केन्द्रबिन्दु बन्नु हुँदैन (हिब्रु १०:२४-२५)। यदि हाम्रो भेलामा येशू सर्वोच्च स्थानमा हुनुहुन्न भने, उत्कृष्ट गतिविधिहरू पनि परमेश्वर अगाडि आत्मिक रूपमा कमजोर हुन्छन् (अमोस ५:२१-२३; यशैया २९:१३)। उहाँले सधैं हाम्रो हृदय, चर्च, र संगतिमा पहिलो स्थान लिनुपर्छ। हामी केवल येशू र उहाँको आत्माको माध्यमबाट उहाँलाई पूज्न सक्छौं (यूहन्ना १४:६; यूहन्ना ४:२४; एफिसी ५:१८-१९)। कलस्सी ३:१६ ले स्मरण गराउँछ कि हाम्रा गीतहरू केवल व्यक्तिगत भक्तिको लागि होइन, तर प्रभुमा एकअर्कालाई सुझाउनु, सुदृढ बनाउनु, र उत्साहित गर्नु हो। हाम्रा सबै गीतहरू परमेश्वरप्रति अर्पित हुनुपर्छ, किनभने उहाँ मात्र सबै प्रशंसाको योग्य हुनुहुन्छ (भजन १४५:३; व्यवस्था १०:२१; प्रकाश ४:११)। जब विश्वासीहरूले यस प्रकारको येशू-आदर संगतिमा आफूलाई समर्पित गर्छन्, हामी प्रेरित २:४६-४७ साँचो भएको देख्छौं -- खुशीपूर्ण हृदय, साझा साझेदारी, एकै मनका भई आराधना गर्ने, र परमेश्वरले प्रत्येक दिन उद्धारका लागि मानिसहरू थप्नुहुने।